ابو اللهو « طنبور » ، ارغنون ( دو نوع زمرى و بوقى ) . اصف اگرى ( چنگ ) اوزان ، باتره ، باتوغن ، باق ، بربط ، بزق ، طنبور ، بلبان ( بالابان ) ، بندير ، بورغو ، بوق ، بيشه ، بىپا ، تار ، تبيره ، تحفة العود ، تنبك ، تيريال ، جرس ، جفتساز ، جلاجل ، چغانه ، چگور ، چنجيق ، چندناى ، ( ارغنون زهى ) ، چنگ ، چنگدهن ، چنگرك ، چهارپاره ، جالپاره ، چهارتار ، دايره ، دبداب ، دراى ، دريج ، طنبور ، دف ، دف دورويه ، دمامه ، دنبك ( يا دنبلك ) دوتا ( دوتار ) ، دودك ، دوناى ، دهرود ، دهل ، راستساز ، رباب ، رموز ، روئين ، خم ، روحافزاى ، رود ، رود - خوانى ، زل ، زنامى ( قرهنى ) ، زنگساز ، دولاب ، ساز عالىمرصع ، ساز فولاد ، سپيدناى ( ناى سفيد يا نىسفيد ) ، سرناى ( سورناى ) ، سفاقص ، سنتور ، سنج ، سوريانى ، سهتار ، سياهناى ، شاخ ، شامشته ، شانه ، شاهناى ، شاهين ، شبابه ( نى ) ، شترغو ، شدرغو ، ششتاى ، ششتار ، شش خانه ، شعيره ، شندف ( دهل ) ، شهرود ، شيپور ، شيزان ، شيشك ، شيزك ، شيشم ، صفاره ، صفير ، طار ، طاسات ، طبل ، طربانگيز ( دهل ) ، طربرود ، طنبور تركى ، طنبور شرونيان ، طوطك ، عراقيه ، عرطبه ، عركل ، عفقا ، عود ( قديم و جديد ) ، عير ، غچك ، غربال ، غرف ، غژ ، غندرود ، غيطه ، فنجانساز ، قانون ، قرهنى ، قدوم ، قصابه ، قصع ، قنين ، طنبور ، قوال ، قوپوز ، قيشاره ، كاسات ، كبر كردن ، كرناى ، كمانچه ، كناره ، كنگره ، كوبه ، كوس ، كيثار ، گاودم ، مديلان ، مربع ، مزمار عراقى ( نى ) ، مزمر مزهر ، مشتهچين ، مصافق ( مصفقه ) ، مغرف ، چغانه ، معازيف ، مغنى ، موسيقار ، موصول ، مهرى ( چنگ ) ، ناقوس ، ناى ( و انواع آن ) دوناى ، سيهناى ، ناى چاور ، ناى داود ، ناى روئين ، ناى سرهنگ شهريارى ، ناى سفيد ، ناى شاد ، ناى محسن ، ناى منصف ، قانون
ناى منصور ، ناى نرم ، ناى ( هفتبند ) ، ناى طنبور ، نزهته ، نفير ، نقاره ، نقيرهنى ، نى انبان ، پنجه ، نىلبك ، ون ، يراع ، ( نى ) يكتاى ( يكتار ) يك و نيمساز .
اسامى اين سازها بعضى منحصرا در زبان فارسى و برخى منحصرا در زبان عربى و پارهاى منحصرا در زبان تركى و بعضى از آنها نيز در هر سه زبان مشترك است ، علاوهبراين ، گاهى يك ساز در يك زبان چندين نام مختلف دارد . . . » « 1 »
هامش
( 1 ) - نقل و تلخيص از لغتنامه دهخدا ، ص 89 به بعد .