عود قديم كامل داراى ده وتر ، و عود قديم داراى چهار وتر بوده است ، ششناى و طربرود و تنبور شرونيان ، از نظر شكل خارجى شبيه گلابى بوده است ، روحافزاى ، ترنجى شكل بوده و بيش از شش وتر از ابريشم و مفتول بر آن استوار مىكردند ، قوپوز رومى همانند عود ، و اگرى شبيه چنگ بود .
غژك داراى ده سيم بوده و ساز دولاب از نظر شكل و ابعاد بىشباهت به دهل نبوده است ، شهرود طولش به دو برابر عود مىرسيد .
تنبور
رودخانى ، بيشتر به تنبور شرونيان شبيه بوده و بر نصف آن پوستى كشيده و سيمهاى متعددى بر آن تعبيه مىكردند .
دو ساز ( طاسات و كاسات ) و ساز فولاد از دسته سازهاى زهى و بادى خارج بود .
ساز فولادى داراى 35 لوح بود كه از هر لوح آهنگى حاصل مىشده است ؛ طاسات و كاسات ، ظروف چينى يا آبگينه يا فلزى بودند كه برحسب كوچكى و بزرگى حجم و اندازه و پر و خالى بودنشان از مايعات مختلف اصوات گوناگون و طنين و نواى خاصى داشتند . » « 1 »
اسامى سازهايى كه در ادوار مختلف ، در كتابهاى فلسفى و تاريخى و تأليفات خاص موسيقى مىتوان يافت ، از اين قرار است :
رباب
هامش
( 1 ) - سازهاى موسيقى ايران در دورهء اسلامى ، مجله موسيقى ، دورهء سوم ، شمارهء 25 ، شهريور 1337 .