2 - وصلت با خويشان همخون مانند عقد پسرعمو و دخترعمو كه مىگويند در آسمان بسته شده است .
3 - در بين عشاير گاهى همسران را اسير مىكردند و به يغما مىبردند . در بعضى ايلات داماد با اسب ، عروس گريزپا را به چنگ مىآورد ، به طور كلى اكثريت ازدواجها تا 50 سال پيش برحسب ميل و صلاحديد پدر و مادر صورت مىگرفت و تمايلات طرفين در عقد و ازدواج تأثير به سزايى نداشت .
« گرچه در ايل قشقائى ازدواج دختر كوچك نابالغ پسنديده شمرده نمىشود اما در ايلات بويراحمدى و ممسنى و نزد دهنشينانى كه در مسير اين ايلات قرار گرفتهاند غالبا دختران هشت و نه ساله و گاه كوچكتر را به عقد زناشوئى مردان پير يا جوان درمىآورند و حتى در همان كودكى به خانهء شوى مىفرستند ، در ايران ، عرف همواره براى ازدواج با دختران كوچكسال محاسن و نيكوييهايى قايل بوده و آن را مايهء تجديد شادابى مردان سالخورده دانسته است . سياحان خارجى از قديم به رواج پيوندهاى پيشرس در ايران برخورده و از آن با تعجّب ياد كردهاند .
به موجب آمارى كه در روزنامهء اطلاعات 30 / 1 / 1345 منعكس است در سال 1344 ، حدود 2850 دختر كمسن به اجازه دادستان و برطبق مادهء 1041 قانون مدنى عروس شدهاند . « 1 » »
زنهاى عشاير و ارزش اقتصادى آنها
براون كه از سال 1887 تا 1888 در ايران مسافرت كرده ، در مورد زنان عشاير مىگويد : « زنهاى عشاير رو نمىگرفتند و من آنها را زنانى كارى و جدى يافتم و من ديدم كه چگونه الاغهائى را كه بارشان اثاثهء ايل بود مىراندند و گوسفندها و بزها كه بايد در اراضى مرتفع كوهستانى به چرا مشغول گردند جلو مىاندازند . . « 2 » »
روابط زناشوئى
مناسبات زن و شوهر در بسيارى از خانوادههاى متوسط و پايين اجتماع به علت تعدد زوجات و علل و جهات ديگر مقرون به مهر و محبت و صفا و صميميّت نبود زنان به حكم سنن موجود خانهنشين و اسير اقتصادى مردان بودند غالبا جوانان به علت فقر مالى نمىتوانستند پس از
هامش
( 1 ) . همان كتاب ، ص 150 .
( 2 ) . ادوارد براون : يكسال در ميان ايرانيان ، ترجمهء ذبيح الله منصورى ص 220 .