و نظارت دايمى زوجه مىتواند تكهمسرى را تحميل كند . » « 1 »
آياتى كه در قرآن ، در پيرامون زنان حضرت نازل شده به قرار زير است :
بموجب سورهء احزاب ، آيهء 6 ، زنان پيغمبر ( از لحاظ حرمت نكاح با آنها ) همچون مادران مؤمنان هستند .
« . . . وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ . . . »
همچنين در سورهء احزاب ، آيهء 30 چنين نوشته شده است : « اى زنان پيغمبر ، از شما هر كه به كار ناروايى دانسته ، اقدام كند ، او را دوبرابر ديگران عذاب كنند ؛ و اين بر خدا سهل و آسان است . »
( يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ يُضاعَفْ لَهَا الْعَذابُ ضِعْفَيْنِ )
. . . در جاى ديگر ، در سورهء احزاب ، آيه 33 چنين آمده است : « و در خانههايتان بنشينيد و آرام گيريد و مانند دورهء جاهليت آرايش و خودآرايى نكنيد و نماز به پا داريد ، و زكات مال به فقيران بدهيد . . . »
( وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى وَ أَقِمْنَ الصَّلاةَ وَ آتِينَ الزَّكاةَ )
در آيهء 49 و 50 سورهء احزاب ، چنين مىخوانيم : « اى پيغمبر ، ما زنانى را كه مهرشان را ادا كردى بر تو حلال كرديم ، و كنيزانى را كه بغنيمت خدا نصيبت كرد و ملك تو شد ؛ و نيز دختران عمو و دختران عمه و دختران خالو و دختران خاله ، آنها كه با تو از وطن خود هجرت كردند ، و نيز زن مؤمنهاى كه خود را به رسول بىشرط و مهر ببخشد ، و رسول هم به نكاحش مايل باشد كه اين حكم مخصوص تست دون مؤمنان ؛ كه ما حكم زنان عقدى و كنيزان ملكى مؤمنان را به علم خود بيان كرديم . اين زنان همه را كه بر تو حلال كرديم بدين سبب بود كه بر وجود تو در امر نكاح هيچ حرج و زحمتى نباشد و خدا را بر بندگان مغفرت و رحمت بسيار است
( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنا لَكَ أَزْواجَكَ اللَّاتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ وَ ما مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفاءَ اللَّهُ عَلَيْكَ . . .
وَ امْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَها لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها خالِصَةً لَكَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ . . . )
در آيهء 52 ، سورهء احزاب ، چنين آمده است : « اى رسول ، بعد از اين ، نه عقد هيچ زن بر تو حلال است و نه مبدل كردن اين زنان به ديگر زن : هرچند از حسنش به شگفت آيى ، مگر آنكه كنيزى مالك شوى و خدا بر هرچيز مراقب و نگهبان تست .
( لا يَحِلُّ لَكَ النِّساءُ مِنْ بَعْدُ وَ لا أَنْ تَبَدَّلَ بِهِنَّ مِنْ أَزْواجٍ وَ لَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ )
. . .
پس از آنكه به عايشه تهمت كار ناشايست زدند ، در سورهء نور ، آيهء 11 ، چنين شايعهاى بهتانى ناروا خوانده شد : « همانا آن گروه منافقان كه بهتان به شما مسلمين بستند ( و به عايشه تهمت كار ناشايست زدند كه رسول و مؤمنان را بيازارند ) مپنداريد ضررى به آبروى شما مىرسد بلكه خير و ثواب نيز خواهيد يافت . . . »
( إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ )
. . .
هامش
( 1 ) . تاريخ تمدن ، ( رنسانس ) كتاب پنجم ، بخش سوم ، ترجمهء ابو طالب صارمى ، ص 74 .