و پول گزاف ، در ازاى آن داخل مملكت مىشود . . . » سپس از لطافت و تازگى گوشتهاى ايران تصوير يك چوپان ، كار رضا عباسى از كتاب نقاشيهاى رضا عباسى تأليف زارد و ميتوخ ( از كتاب شاه عباس نصر اللّه فلسفى )
سخن مىگويد : « گلهدارى از اواخر عهد صفويه رو به انحطاط رفت ، مظالم نادر و آشفتگيهايى كه از مرگ نادر تا استقرار مشروطيت در ايران روى داد ، به كشاورزان و گلهداران ايران امكان نداد كه با خيال راحت در راه توسعهء دامدارى سعى و تلاش كنند . »
طرز زندگى در ده و روستا
« در دهات ايران ، برحسب وضع طبيعى محل ، ممكن است كشاورزان براى خود منازل و خانههاى پراكنده بسازند ؛ مانند مناطق شمالى ايران ، يعنى گيلان و مازندران و آذربايجان شرقى ، كه از بركت وجود باران و سيستم خردهمالكى ، كشاورزان ، هر ناحيه در نزديكى باغ و مزرعهء خود ، خانه و كاشانهاى ساختهاند . ولى در مناطق مركزى و جنوبى ، كه آب كم است ، هرجا حلقه چاهى ، رودخانه يا قناتى پيدا شود ، كشاورزان براى ادامهء زندگى در اطراف آن مستقر مىشوند ؛ مادام كه آب خشك نشده به زندگى توأم با محروميت خود در آن مناطق ادامه مىدهند .
در ايران ، قسمت بالنسبه مهمى از جمعيت به صورت كوچنشين زندگى مىكنند . ايلات و عشاير تقريبا نيمى از سال را در سير و حركت و ييلاق به قشلاق و به عكس مىگذرانند ، و نيم ديگر در دهاتى كه در مبدأ و منتهاى خط سير آنها قرار دارد رحل اقامت مىافكنند . وجود آب و مرتع عامل اساسى ، در تعيين سكونتگاه ايشان است ، و معيشت آنان ، كه بيشتر بر دامپرورى پايهگذارى شده است ، بىآن ، مقدور نمىشود . ايلات و عشاير ايران علاوه بر پرورش اغنام و احشام ، كه شغل عمدهء ايشان است ، به كشاورزى و احيانا پيشه و كسب و صنعت دستى نيز مىپردازند .
و پيش از آنكه سردسير را ترك گويند و به گرمسير روى آورند ، زمين را در پائيز با ابزار ساده و ابتدايى شخم مىزنند و بذر مىافشانند ، و وقتى كه بهار ديگر به همان آبادى باز آمدند ، كشت خود را مواظبت مىكنند و آب مىدهند و قبل از عزيمت ، محصول را برمىدارند . »