در آراسته شد نشان در متاع دنيوى است .
و آيه :
الم أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ
( 1 / عنكبوت ) يعنى مردم چنين مىپندارند كه به حال خود رها شده هستند و مبتلا و آزموده نميشوند تا خبيث و ناپاكشان از پاكانشان جدا شود ! ؟
چنان كه گفت :
لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ
( 37 / انفال ) .
و آيه :
أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لا يَتُوبُونَ وَ لا هُمْ يَذَّكَّرُونَ
( 116 / توبه ) « 1 » اشاره به چيزى است كه در آيه :
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ
( 155 / بقره ) بيان شده است و لذا فرمود :
وَ حَسِبُوا أَلَّا تَكُونَ فِتْنَةٌ
( 71 ط مائده ) « 2 » .
واژه « فتنه » از افعالى است كه هم از خداى تعالى و هم از بندگان است مثل بليه و مصيبت و قتل و عذاب و غير از اينها از افعال ناپسند و كريه .
هر گاه فتنة از خداى تعالى باشد به مقتضاء و وجه حكمت است و اگر فتنه از انسان بدون امر و حكم خداى سر بزند نقطه مقابل حكمت الهى است و لذا خداوند انسان را در ايجاد انواع فتنهها در هر جا و مكان مذمت مىكند ، مثل آيات :
هامش
چيزها جز متاعى در زندگى و حيات دنيوى نيست كه براى شما زينت داده شده ولى بازگشتن نيكو به پيشگاه خداوند است و بهترين متاع همان است كه در بهشتها مانند همسران پاكيزه و رضوان و خوشنودى خدا وجود دارد كه از آن پرهيزكاران است .
( 1 ) آيا نمىفهمند و نمىبينند در هر سال يك بار يا چند بار به بليهاى و مسائلى دچار ميشوند سپس از خطاهاى خويش باز نمىگردند و توبه نمىكنند و حتى متذكر هم نمىشوند كه عبرت گيرند .
( 2 ) چنان حساب كردند و پنداشتند كه گرفتارى و بليهاى در بين نيست .