و آيه :
إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها
( 22 / حديد ) گفتهاند اشارهاى است به لوح محفوظ و همچنين به آيات :
إِنَّ ذلِكَ فِي كِتابٍ
( 70 / حج ) .
إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ
( 70 / حج ) .
وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ
( 59 / انعام ) .
فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً
( 58 / اسراء ) .
و آيه :
لَوْ لا كِتابٌ
مِنَ اللَّهِ سَبَقَ ( 68 / انفال ) و مقصود از آن حكمتى است كه خداى تعالى مقدر كرده است كه باز اين معنى اشارهاى است به آيه :
كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ
( 12 / انعام ) .
كه گفتهاند اشارهاى است به آيه :
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ
( 33 / انفال ) « 1 » .
و همچنين آيه :
لَنْ يُصِيبَنا إِلَّا ما كَتَبَ اللَّهُ لَنا
( 51 / توبه ) يعنى آنچه را كه خداوند براى ما مقدر و حكم كرده ، كه آن را با لفظ - لنا - بيان داشته و نگفته است - علينا - تا هشدارى و تنبيهى بر اين باشد كه هر چه بما ميرسد نعمتى به حساب مىآوريم و آنها را نقمت و عقوبت عليه خود نميدانيم « 2 » .
هامش
( 1 ) يعنى رحمتى كه در آيه قبل خداوند از آن نام مىبرد و در آيه اخير آن را بيان مىكند و ميگويد تا تو در ميانشان هستى آنها را عذاب نميكند ( مقصود عذابهائى است كه در امتهاى گذشته رخ داده و از امت اسلام آن عذابها برداشته شده است ) .
( 2 ) آيه فوق خطاب به پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله است ولى فعل آيه به صورت جمع آمده كه در حقيقت روى سخن با پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و تمام مؤمنين است كه در حكم واحدند و در واقع يكسان مشمول حكم آيه و مشمول رحمت خداوندند مىگويد : بگو .