أَكْبَرْتُ الشّيءَ : آن را بزرگ يافتم ، در آيه :
فَلَمَّا رَأَيْنَهُ أَكْبَرْنَهُ
( 31 / يوسف ) « 1 » .
تَكْبِير : در همان معنى يعنى براى تعظيم خداى تعالى است كه گفته مىشود : « اللَّهُ أَكْبَرُ » و همچنين تكبير براى پرستش خداى و ادراك بزرگى اوست و بر اين اساس گفت :
وَ لِتُكَبِّرُوا
اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ ( 185 / بقره ) .
وَ كَبِّرْهُ
تَكْبِيراً ( 111 / اسراء ) .
و در آيه :
لَخَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ
( 57 / غافر ) « 2 » .
اشارهاى است به شگفتىهاى صنع خداوند و حكمتش كه آسمانها و زمين را به آن حكمت مخصوص كرده است .
و در آيه :
وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
( 191 / آل عمران ) يعنى آن حكمت و صنع را جز عده كمى كه با واژه تفكر توصيفشان كرده است نميدانند ولى بزرگى و عظمت جسمى آسمانها و زمين را بيشترشان ميدانند و حس ميكنند « 3 » .
هامش
( 1 ) مربوط به قصه حضرت يوسف است مىگويد زنان مصر همين كه او را ديدند بزرگش يافتند .
( 2 ) آفرينش آسمان و زمين بزرگتر از آفرينش مردم است ولى بيشتر مردم اين را نميدانند .
( 3 ) چون امرى محسوس است ولى حكمت خلقت را جز با تفكر نمىتوان دانست .