و همچنين آيه :
قُلْنا يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً
( 69 / انبياء ) .
و در آيه :
يَقُولُونَ
بِأَفْواهِهِمْ ما لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ( 167 / آل عمران ) واژه -
بِأَفْواهِهِمْ
- بمعنى دهانها را بدينجهت ذكر كرده كه تنبيهى و هشدارى باشد بر اينكه به دروغ سخن گفتهاند و نه از روى اعتقاد درست همانطور كه در مورد نوشتن كتاب با دست يادآورى نموده كه :
فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
( 79 / بقره ) و در آيه :
لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ
عَلى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ ( 7 / يس ) قول در اين آيه يعنى علم خداوند به حال آنها و كلمه عذابى كه بر آنها مقرر است ، چنان كه خداى تعالى گفت :
وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ
( 115 / انعام ) .
إِنَّ الَّذِينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ
( 96 / يونس ) .
ذلِكَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ قَوْلَ
الْحَقِّ الَّذِي فِيهِ يَمْتَرُونَ ( 34 / مريم ) .
اينكه حضرت عيسى عليه السّلام را در آيه اخير سخن حق ناميده است [ و واژه قول در اين آيه همان قول حق است ] براى اينست كه هشدارى باشد بر آنچه كه گفت :
إِنَّ مَثَلَ عِيسى عِنْدَ اللَّهِ . . . .
ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
( 59 / آل عمران ) .
ناميده شدن عيسى عليه السّلام به قول از جانب خداى مثل ناميدن او به كلمهاى است كه گفت :
وَ كَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى مَرْيَمَ
( 171 / نساء ) .