قيع
: در آيه :
كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ
( 39 / نور ) « 1 » .
قَيْع و قَاع : رويه خاك و سطح زمين ، جمعش - قِيعَان و تصغيرش - قُوَيْع است و بطور استعاره مىگويند :
قَاعَ الفحلُ النّاقةَ : وقتى كه فحل يا نرينه حيوان مادينه را مىزند .
قول
: القَوْلُ و القِيلُ : سخن است ، و هر دو واژه يكى است : در آيه :
وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا
( 122 / نساء ) « 2 » . ؟
هامش
( 1 ) اشاره و تشبيهى است از كردار كفر پيشگان ، مىگويد اعمالشان مانند سرابى سطحى است كه تشنگان آن را آبشخورى واقعى مىپندارند تا اينكه به آنجا مىآيند و چيزى از آب نمىيابند .
( 2 ) و كيست كه سخنش از خداوند صادقتر باشد . يا - در سوره فصلت آيه 33 كه ميگويدوَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً- چه كسى از نظر شايستگى و بهتر بودن گفتارش و قول و سخنش بهتر از كسى است كه بسوى خدا دعوت مىكند و كارهاى درست و شايسته انجام ميدهد ؟
اين دو آيه مفسر آيه 18 سوره زمر است كه ناآگاهان آن را دستاويز آواهاى شوم و تفرقه انداز يا الحادى و ليبرالى خود قرار دادهاند و در دوران شكوهمند انقلاب اسلامى كه صدها هزار و بلكه ميليونها جوان و پير و زن و مرد متعهد و مكتبى و الهى در راه استقرار اسلام و حاكميت قرآن از مال و جان ميگذرند اين جغد صفتان كه خود را مغزهاى متفكر ميدانستند آيه -فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَرا مقدمه القاى .