[ يكى از بزرگترين گناهان كبيره اين است كسى را كه ملتزم نفقه و قوت او هستى ضايع كنى و از بين ببرى . ] كه -
من يُقِيتُ .
- هم روايت شده است [ يعنى كسى كه ملتزم به حفظ و نگهدارى او هستى . ] خداى تعالى گفت :
وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقِيتاً
( 85 / نساء ) كه -
مُقِيتاً
- به معنى مقتدر يا حافظ و شاهد است و حقيقتش اينستكه خداوند قائم بر هر چيزى است كه آن را حفظ مىكند و روزى ميدهد .
ما له قُوتُ ليلةٍ و قِيتُ ليلةٍ و قِيتَةُ ليلةٍ : بيش از خوراك يك شب چيزى ندارد مثل طعم و طعمه ، شاعر در صفت آتش مىگويد :
فقلت له ارفعها إليك و أحيها * بروحك و اقْتَتْهُ لها قِيتَةٌ قدراً « 1 »
هامش
من يقوت » .
يعنى از نظر گناه براى انسان همين بس است كه افراد تحت تكفل خود را مانند همسر ، فرزند يا خدمتگزار تباه كند و روزىشان را ضايع گرداند ، كه اين امر مهم در متن به صورت يكى از بزرگترين گناه كبيره بيان شده است . ( النهايه 4 / 119 ابن اثير اساس البلاغه 380 زمخشرى ) .
( 1 ) شعر از ذو الرمه است كه قبلا هم گفته شده ، مىگويد : به او گفتم اخگر و شعله آتش را با دميدن نفست و نهادن مقدارى چوب بر آن افروخته كن و تقويتش كن .