أَقْرَأْتُ فلاناً : او را خواندم ( و سلامش رساندم ) ، در آيه .
هامش
صفاتى از اين چهار اسم است و معنى قرآن هم همان معنى جمع است - قرأت القرآن و انا اقرؤه قرءا قراءة و قرآنا - با سه مصدر است ( تهذيب اللغه 9 / 273 ) .
ابن فارس مىگويد : وجه تسميه قرآن اين است كه قرآن حاوى و دربرگيرنده احكام و قصص و امر و نهى و غير از اينهاست . ( مقائيس اللغه 5 / 79 ) .
اما سخن دقيق راغب ( ره ) كه در قرآن نتايج جميع دانشها فراهم آمده و جمع شده است از ساير نظرات برتر و به حقيقت نزديكتر است و چنان كه در مقدمه جلد اول بيان شد ريشه و ثمره تمام علوم انسانى كه براى رشد و سعادت و بهبودى و بهزيستى جامعه بشرى ضرورى است در قرآن اشاره شده و گسترش و پىگيرى آن را به خود انسانها با تشويق به تفكر - تدبّر - و تعقل واگذار نموده بديهى است قرنها بايستى بگذرد تا تمام حقايق علمى و اشارهاى قرآن بر بشر معلوم گردد زيرا قرآن -تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ- است بنيان حيات سعادت آفرين افراد را بر - علم - عمل - تقوى تلاش و نيايش نهاده و اساس حيات سعادتمندانه جامعههاى بشرى را بر - عدالت - برادرى - برابرى - در حدود استعدادها - ايثار - احسان استوار داشته است و از اساس انسانها را در راه اين اصول حيات بخش به مبارزه با ظلم - جهل - بيماريها تكاثر و زر اندوزى - استكبار و استعمار بسيج نموده است و در مورد علومى كه به جهان شناسى ارتباط دارد همواره سير و نگرش در آسمانها - كرات - طبيعت ، ماه و خورشيد كهكشانها و كل آفرينش را خردمندان و اولو الالباب ميداند ميگويدسَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ- يعنى - ما آيات حكمت و قدرت خود را در فراخناى جهان و جانها و روانها در آينده براى انسانها روشن و آشكارا نشان خواهيم داد تا بدانند كه او حق است -أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ53 / فصلت - آيا اين حقايق كافى نخواهد بود كه او بر همه چيز گواه است ؟ .