ابن عباس در معنى اين آيه گفته است : « يعنى وقتى كه آن را جمع كرديم و در سينه و خاطرت ثابتش نموديم به آن عمل كن » واژه - قرآن - مخصوص كتابى است كه بر محمّد صلّى اللّه عليه و آله نازل شده است و براى اين كتاب واژه قرآن اسم علم شده است همانطور كه نام - توراة - براى آنچه كه بر موسى عليه السّلام و نام انجيل براى آنچه كه بر عيسى عليه السّلام [ كه درود و سلام خدا بر هر دوى آنها باد ] به صورت اسم علم در آمده و اطلاق شده است .
بعضى از دانشمندان گفتهاند : وجه تسميه و نامگزارى قرآن براى اين كتاب در ميان كتابهاى خداى براى اين است كه « قرآن » جامع ثمرات و بهرههاى كتابهاى ديگر اوست و بلكه براى جمع كردن ثمرات و بهرههاى تمام علوم در آن است همانطور كه خداى تعالى به اين معنى در آيه :
وَ تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ
( 111 / يوسف ) اشاره كرده است و همچنين در آيات .
تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ
( 89 / نحل ) .
قُرْآناً
عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِي عِوَجٍ ( 28 / زمر ) .
قُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ
( 106 / اسراء ) .
فِي هذَا الْقُرْآنِ
( 41 / اسراء ) .
وَ قُرْآنَ
الْفَجْرِ ( 78 / اسراء ) يعنى خواندن ( نماز صبح ) .
و آيه :
لَقُرْآنٌ
كَرِيمٌ ( 77 / واقعة ) « 1 »
هامش
( 1 ) زجاج مىگويد : كلام خداى كه بر پيامبرش صلّى اللّه عليه و آله نازل شده است چهار اسم ( كتاب - قرآن - فرقان - ذكر ) دارد يعنى كتابى كه براى 1 - نوشتن 2 - خواندن 3 - جدا كردن حق و باطل 4 - يادآورى نمودن ، به كار ميرود و بقيه نامهاى قرآن .