به اقتضاى معنى ظلاللهى ، و حاصلش آنكه با احدى تعصّب نباشد و هر كسى در سايهء رأفت او برآسايد . « 1 » »
ارزشهاى ادبى و سبك نوشتارى اكبرنامه
شيخ ابو الفضل فارسى را بسيار ساده و روان مىنوشت . وى در نثر فارسى صاحب مكتب و يكى از برجستهترين و پركارترين دانشمندان هندوستان بهشمار مىرود ، بويژه در تأليف كتاب حاضر با هنرمندى و استادى تمام فارغ از شيوهء متداول آن زمان - كه اصل بر انتخاب كلمات نامأنوس و مغلق بود - كوشيده است با انشايى بسيار ساده و روشن ، شيوهاى يكدست از نثر پخته و با صلابت زبان فارسى را ارائه دهد ، به طورى كه بعد از او - چنانچه كه قبلًا نيز اشاره شد - تلاش بيشتر مورخان و مؤلفان جهت تقليد و دنبالهروى از شيوهء نگارش يكدست و سادهء او ره به جايى نبرد .
شاهنواز خان در خصوص سبك شيخ مىنويسد : « در فن انشا طرفه سحرى به كار برده . با آنكه از تكلفات منشيانه و تصلّفات مترسلانه عارى است ، امّا متانت سخن و استخوانبندى كلمات و نشست مفردات و تراكيب مستحسنه و فقرات بيگانه قسمى است كه ديگرى را تتبّع به دشوارى ميسّر است و شاهد اين مدعا تاريخ اكبرى ( اكبرنامه ) است . و چون التزام نموده كه بيشتر الفاظ فارسى باشد ، لهذا گفتهاند كه شيخ
هامش
( 1 ) . نامهء دانشوران ، ج 2 ، ص 659