محلى موسوم به روضة الطوبى قرار دارد « 1 » .
پدر مؤلّف
شيخ مبارگ ناگورى ، پدر مؤلّف ، از علماى دينى وقت و متّصف به رياضت و تقوى بوده است . شاهنواز خان در خصوص اسلاف شيخ مبارك و اوايل زندگى وى مىنويسد : « . . . يكى از اسلاف وى از ديار يمن در زىّ اهل تجريد برآمده به پاى همّت معمورهء جهان را در نوشت و در مائة تاسعه در قصبهء ايل ، از توابع سيوستان ، بار غربت گشاده ، توطّن و تأهل گزيد ، و در عنفوان مائة عاشره پدر شيخ به صوب هندوستان رهگراى سياحت گرديده در بلدهء ناگور طرح اقامت انداخت . و چون وى را فرزندى زنده نمىماند در سنهء 911 ق . شيخ كه به وجود آمد به مبارك مسمّى گردانيد » « 2 » . چون به سن شباب رسيد به گجرات شتافته نزد خطيب ابو الفضل گاذرونى و مولانا عماد لارى تلمّذ نموده از صحبت علماى آن ديار و مشايخ بزرگوار فوائد بسيار كسب كرده در نهصد و پنجاه به دار الخلافهء آگره رحل سكونت انداخته ، پنجاه سال در آن مكان به افادهء علوم پرداخت و به درويشى و قناعت به سر مىبرد و نهى منكر به حدّى مبالغه مىكرد كه از كوچهاى كه آواز نغمه مىآمد نمىگذشت و آخرها به مرتبهاى مولع شد كه خود سماع و وجد مىنمود . » « 3 »
شيخ مبارك در طول زندگى خويش به چندين آيين و مذهب منسوب گشته است چنان كه « در عهد سليم شاه به ربط شيخ علايى مهدوى به مهدويت شهرت گرفت و از علماى وقت چه سرزنشها كه
هامش
( 1 ) . على اصغر حكمت ، سرزمين هند ، ص 73 ( پانوشت ) .
( 2 ) . نامش را خواجه احرار پيشواى نقشبنديه انتخاب كرد .
( 3 ) . مآثر الامرا ، ج 2 ، 584 .