ظهور خارق عادت از حضرت شاهنشاهى كه عنوان كرامات و ديباچهء مقامات تواند بود ، در ماه هشتم از شرف ولادت
بر صحيفهء علم ايزدى - كه لوح محفوظ ازل و ابد است - چنان ثبت افتاده كه چون جهانآرايى را از افراد كاينات در جلوهگاه صورت و معنى تاج امتياز بر تارك كرامتش نهند ، از مبادى سعادت ولادت آن جليل الشأن بوارق حالات و خوارق عادت از مطاوى احوالش پرتو ظهور يابد كه هر يكى از آن منهى غيب باشد كه به بانگ بلند طنطنهء علوّ مدارج قدرش به گوش هوش زمانيان رساند و به اظهار اين معنى سعادتافزاى جهانيان گردد .
از بدايع مصداق اين حال آن است كه در اين زمان فرخنده كه هفت ماه تمام از ولادت مسعود حضرت شاهنشاهى گذشته و به دولت و اقبال قدم در ماه هشتم نهاده بودند ، امرى بديع از آن حضرت روى نمود . شامگاهى كه پرتو تباشير صبح دولت داشت ، عفّت قباب جيجى انگه آن نوباوهء باغ قدس را شير مىداد [ 187 ] و از مخالفت عصمت نقاب ما هم انگه و جمعى ديگر آزردگى خاطر داشت . و ازاينكه به عرض حضرت جهانبانى جنّتآشيانى رسانيده بودند كه كوچ مير غزنوى سحر مىكند كه حضرت شاهزادهء عالميان غير از او به شير ديگرى ميل نمىفرمايند ، بغايت دلتنگ بود .