كرد و دستور داد تا « بيوتات به تكلف بر اطراف آن بنا نمايند كه هر يك از واردين را مكانى على حده » باشد و « در حين ذكر و وجد و حال در اصل گنبد اجتماع نمايند » و براى اين امر موقوفاتى نيز در نظر گرفت . اين مجموعه را تكيهء فيض ناميدند . ميرزا محمد طاهر وحيد ماده تاريخ ساختمان آن را چنين يافت :
« مىكنى بسيار وجد از ديدن اين بوستان 1069 » « 1 »
ميرزا مومن نصرآبادى هم ماده تاريخ مناسبى گفته :
چون ساخت شهنشاه جهان تكيهء فيض * شد اهل صلاح را مكان تكيهء فيض
مومن سال تاريخ اتمامش گفت * خالى است ز « نامقيدان » « تكيهء فيض »
كه براى يافتن سال تاريخ بايد كلمه « نامقيدان - 256 » را از تكيه فيض - 1325 » بيرون كشيد « 2 »
با اين حال ، شاه عباس ثانى از انديشه در باب مسائل مختلف فارغ نبود كما اين كه ابداعاتى دربارهء تهيهء توپخانهء نيرومندتر و تندروتر با استفاده از ارابههاى كوچك داشته يا اين كه در هفته سه روز را جهت اجراى عدالت مقرر كرده بود كه در آن روزها هر دادخواهى مىتوانست حضورا » شكايات خود را به شاه بازگويد .
در آبادانى كشور نيز كوشش فراوان داشت . بناهاى بسيار در زمان او ساخته شد . عمارت عالى قاپو را در سال 1054 بنا نهاد و عمارت سعادت آباد را در سال 1056 بر كنار زاينده رود ساخت و عمارت چهل ستون را در سال 1057 و بند زاينده رود را در سال 1065 و پل زاينده رود را در سال 1068 و طرح عمارت خلوت خانه و ديوان خانه و طاوس خانه را در سال 1068 ريخت . تعمير مسجد جامع اصفهان را در سال 1071 به اتمام رسانيد . در مازندران نيز طرح عمارت و درياچه و باغچهء همايون پشته را در اشرف مازندران اجرا نمود ( 1064 )
شاه عباس ثانى شيفتهء عدالت بود . چندين بار مردم از عمال دولتى شكايت كردند و او فورا دستور داد تا مجلسى فراهم آيد و كليه دعاوى و شكايات با بىطرفى بررسى شود . وقتى هم قرار گذاشت كه رجال طراز اول دولت ، در صبح و عصر ، در محضر وى ، حضور داشته باشند و خود در اين مجالس « اكثر اوقات به
هامش
( 1 ) - عباسنامه ص 256
( 2 ) - تذكرهء نصر آبادى ص 486