تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اسناد تاريخى خاندان غفارى ( فارسي ) — صفحة 293

مساهمون:

ص٢٩٣
. . . ريش مرا بگيرد و عيال شاهزاده محمد يوسف خدانكرده حركتى نمايد كه تا دامن قيامت براى من خلاصى نباشد . محضا لله در اين خصوص فكرى و تدبيرى بفرمائيد كه برحسب عرض و اظهار من نباشد و از براى دولت هم نقصى نشود . گريبان من بيچاره هم از شرّ اين مجنون فارغ باشد ، [ تا ] توانم شبى آسوده خوابيد . به مرگ خودت به حقّ همين حضرت على قسم است از روزى كه اين فقره هرات به ميان آمده هيچ شب به اطمينان خاطر ، به همين ملاحظات نخوابيده‌ام . امّا به مرگ من ، به مرگ ميرزا هاشم خان قسم مىدهم كه از قول من عرض نكنيد و اين عريضه را هم پاره بفرمائيد ، براى اينكه به هيچ‌وجه صلاح خود من نيست كه اين حرف از قول من زده شود .

- 278 - نامه‌اى به فرخ خان امين الملك ملاقات با ميرزا صادق قائم‌مقام ( امين الدوله ) در منزل امام‌جمعه

نويسنده ناشناس و تاريخ تحرير نامه بايد سال 1275 ق باشد . فدايت شوم در خانهء سركار امام‌جمعه خدمت قبله‌گاهى امين الدوله « 1 » رسيدم . فرمايشات شما را كما هو حقه به‌طرز خوب عرض كردم ، بسيار مسرور و ممنون شدند . امروز صبح خواستند شما را ديدن كنند ، روز قبل امام‌جمعه را وعدهء ديدن يا بازديد دادند ، فردا صبح زود سركار عالى را ديدن مىكنند و تشريف به دولتمنزل مىآورند . فرمودند هرگاه در خانه دير نمىشد امروز مىآمدم . اشهد بالله به شوق تمام فرمودند كه بايد ديدن امين الملك بروم . بنده فردا صبح زود در خدمت جناب امين الدوله به دولتمنزل خواهيم ان شاء الله آمد . على العجاله امروز در خانه هرجا باشيد در ميان باغ بنده را بخواهيد عرض واجبى دارم به خانه نرفته در خانه شما را بايد ببينم . دو كلمه حرف بيشتر نيست . باقى و السلام . شب هم در حضور سپه‌سالار و غيره و غيره مورد التفات گرديد . باقى و السلام .
هامش
( 1 ) . ميرزا صادق يا ميرزا محمد صادق نورى مستوفى ملقب به قائم‌مقام و بعد ملقب به امين الدوله پسر ميرزا هدايت الله مستوفى و عموزاده و رقيب سرسخت ميرزا آقا خان صدراعظم ناصر الدين شاه . وى در سال 1275 ق كه ميرزا آقا خان از صدارت افتاد ملقب به امين الدوله و وزير كشور شد ولى بعد از مدّت كوتاهى ناصر الدين شاه اين لقب را از او گرفت و به فرخ خان امين الملك كه در آن زمان وزير حضور ( وزير دربار ) ، مهردار شاه و عضو مجلس شوراى وزراء بود ، داد ( شرح‌حال رجال ايران ، ج 2 ، ص 168 ) .