آوردند سلطان غياث الدين و صاحب فخر الدين و معين الدين پروانه در آن حدود بزمينبوس اشرف رسيدند و چون بمعركهء شاميان پيوستند و از مقتولان لشكر مغل پشتهبرپشته ديدند درياء غضب در موج آمد فرمود تا جملهء متخلّفان را بياسا رسانند صاحب ديوان رضى الله عنه آن خشم را ساكن كردانيد و صد و چهار «
a
» ادمى را از شرك مرگ باز رهانيد و قاضى عزّ الدين ارموى و فخر الدين كوچكى و نور الدين پسر قراجه «
b
» و زين الدين نبيرهء هود فداء باقى خلق شدند و درجهء شهادت يافتند و چون توغّل مغل در درياء شام بنابرآنك * ؟ ؟ ؟ باشد «
c
» رفته بود تعذّرى تمام داشت رسولان فرستادند كه فندقدار هربار على الغفله بر قراول ما تاختن مىآرد و باز در پناه فرار مىرود اكر سر جنگ دارد و سر در دايرهء طاعت ما نخواهد نهاد بيكبار پشنجيده شود و شقاوت بيگانه و خويش خويش مشاهده كند آنگه پادشاهزاده جهنفرماى جهت دفع قرامانيان و جمرى كه در قونيه بر تخت نشسته بودند آن جوانب متوجّه شد و صاحب را بملازمت ركاب همايونش فرمان دادند و پروانه در بندگى موكب اعلى ملازم بود بحدود كوغونيه و كماخ پيوستند پروانه را باستسلام قلعه و استنزال كوتوال كه تعلّق به دو داشت فرمان آمد چون بدانجا رفت و كوتوال را فروخواند مدافعت خصمانه پيش آورد پروانه خايف و خايب به خدمت مراجعت كرد بدان ممانعت غيظ پادشاه [ كه ] جهت خذلان تودون و توقو داشت زيادت شد
هامش
a. وsansجهانPb. قرحهPcNom propre