كَفَرَ سُلَيْمانُ وَ لكِنَّ الشَّياطِينَ كَفَرُوا
«
a
» گواهى دهند آرى و چون خبر شهادت او بسمع جمع امم رسيد در مأتم او حنين از چرخ برين تجاوز مىنمود صاحب ديوان اعظم شمس الدين رحمة الله عليه اين دو بيت انشاد فرمود
لمّا رأيت خروج التّرك من سبا * مغافصا ما لهم عقل و لا دين
أنشدت مكتئبا ما قيل فى قدم * مضى سليمان و انحلّ الشّياطين
ذكر استيلاء قرامانيان و تسلّط جمرى « * »
چون پسر خطير بعصيان مجاهرت آغاز كرد و از غايت حماقت اكاذيب خيالات جنون خود را تصديق مىكرد و موكب سلطنت و اركان دولت از سر اضطرار موافقت او اختيار كردند و از قيصريه بنكيده تحويل نمودند به حكم و شبه الشّىء منجذب إليه هر كرا در طينت و جبلّت كفران نعمت و مخالفت دودمان قلج ارسلانى كامن بود به دو مايل مىشد و به حكم آنك شرف استرواح هواء شام مىكرد و بجانب فندقدارى غرام و شغف تمام داشت او را جمعيّت انبوه از گروه بحصول پيوست چون اولاد قرامان كه پدر ايشان در ابتداء حالت از فحّامان تركمانان نواحى ارمن بود كه بقمر الدين «
b
» معروفست و همواره از آن كوهها بلارنده فحم كشيدى و قوت عيال و اطفال مرتّب داشتى در وقت فترت بايجو در سنه 654 انتهاز فرصت نمود و با ابناء جنس خود بحرامىگرى
هامش
aKor . 2 , 96 .bCp . Recueil III , 369 .* الاوامر العلائيه ص 686