يارم بهادر را مقتول تير او ساخت و او را از شرمندگى مردم بيرون آورد .
آنروز زياده از اين جنگ نشد . اغلان با آن لشكر عظيم در قيو 154 نزول نمود و ميرمندان بى [ را ] كه از پيران كارديدهء تركستان بود نزد ملك معظم به رسالت فرستاد . ميرمندان شرط حجابت بجاىآورده ، به مصلحت اكابر آنجا ملك معظم نيز مير مؤمن ، ارباب برزره را با تحفه نزد اغلان فرستاد . اغلان امير مؤمن را مقيد و محبوس كرد . به قلعهءهاى « 1 » فرستاد . و چون صرفه در جنگ نديد ، لشكر را به اطراف و جوانب زره و رامرود و حوضدار و سرابان و [ 145 ش ] حسينآباد فرستاد . بعد از ده روز تمامى الكا را تاخت نموده ، جمعى با اغلان از راه آبخوران به اوق رفتند و جمعى با قرا اغلان از راه دامن كوه خواجه غلطان مىآمدند . چون خبر مراجعت سپاه اوزبك رسيد ، بنده و ملك محمد و ملك محمد ملك على و بعضى ملكزادهها با هزار سوار و پياده بر سر راه آن سپاه رفتيم . نماز پيشين لشكرها بهم پيوست و جنگى واقع شد ، شكست بر مخالفان افتاد بيكم بهادر ، باده بهادر نامى گرفتار شدند و صد نفر از ايشان بهقتل رسيده ، نماز شام با نصرت و فتح داخل قلعهء سبز شديم و بعد از اين در استحكام باره و خندق كوشيدند و قلعه سرانجام يافت و خانهها بر زبر قلعه ساخته شد ، اما كسى به قلعه ننشست . در همان منازل خندق اول ملوك مسكن و مأوا داشتند .
بعد از چند روز امير محمد و امير مقصود و امير قاسم قاضى تدبير كردند [ كه ] ملك معظم را به سرابان بفرستند و ملك محمودى و ملك محمد و بنده بهدستور همهوقت كه در ميان ايشان بوديم باز در آن قلعه وارد و با ايشان باشيم . ملك نيز به اين امر راضى بود ، با كوچ و مردم خود به قلعهء فتح رفت و استحكام آن حدود داد و بعد از چند روز ملك محمد منزل خود به قلعهء فتح [ بر دو ] در فكر بردن مردم خود به جانب هندوستان افتاد و بنده را نيز تحريك امر مزبور مىكرد . در اين اثنا در قلعهء سبز ، از ملوك به غير از ملك
هامش
( 1 ) - نام و محل اين قلعه معلوم نشد .