پرداخت شد ، ولى عامل اصلى كه مانع همه قسم نقشههاى تأسيساتى در ايران است باز دست جلوگيرى دراز كرد و پيشنهادهاى بواتال هم به سرنوشت ديگر پروژهها دوچار گرديد .
خطآهن شاه عبد العظيم -
اما يكى از اقلام امتيازات گروه بواتال كه فى - نفسه اهميتى نداشت مآلا درست از كار درآمد . از جمله امتيازاتى كه داده شده بود يكى هم رشته خط آهنى كوتاه
Decawville
( دكوويل از تهران به زيارتگاه معروف شاه عبد العظيم « ع » ) واقع در شش ميلى جنوب شهر بود . مزار اين مقدس ممتاز در زير گنبد طلاپوش واقع گرديده است و مىگويند هرساله 000 ، 300 نفر از تهران به آنجا براى زيارت مىروند . دسترسى آسان اين محل را نقطهء موردعلاقهاى در ايام تعطيل و زيارتگاهى محبوب نموده است . پروژهء دكويل هم به جائى نرسيد و مىگويند مقدارى از ريلها كه به بوشهر رسيده بود در همانجا افتاده است . اما امتياز به يك سنديكاى بلژيكى فروخته شد كه عنوان آن « شركت خطآهن ايران » است .
اميدوار بودند كه آن مقدمهء ساختمان راهآهن از شمال ايران تا خليج فارس خواهد بود كه موضوع آن همواره مطرح بوده است - 000 ، 000 ، 2 فرانك سرمايه هم در بلژيك جمعآورى شد ، و مبلغ اضافى سه ميليون بعدا براى تأمين مخارج سنگين آن و خريد حق امتياز با صدور سندهاى قرضه فراهم آمد . موتورها ساخت بروكسل بود كه به صورت قطعات از راه باطوم و بادكوبه وارد كردند .
ريلها را از بلژيك و مقدارى هم از روسيه آوردند و با هزينهء گزاف ( بنابر آنچه به اينجانب اظهار شد جفتى 4 ليره ) از درياى خزر تا تهران حمل كردند . محوطهء ايستگاه و ادارات و كارگاه را هم با احتمال توسعهء اين راهآهن از تهران به جنوب ايران جادار و بزرگ ساختهاند . عرض ريل هم هشتاد سانتىمتر انتخاب شد و در ژوئيه 1888 شاه آن خطآهن را افتتاح نمود .
پيشرفت يا شكست آن -
نخستين ترقى آن در اثر تصادف ناگوارى دوچار وقفه گرديد و آن خصومت خرافاتآميز اهالى محل را برانگيخت . مسافرى كه