11042
يمشون الخفاء ، ويدبّون الضّرّاء ، قولهم الدّواء وفعلهم الدّاء العلياء ، يتقارضون الثّناء ويتقاربون الجزاء ، يتوصّلون إلى الطّمع باليأس ، ويقولون فيشبّهون ، ينافقون في المقال ويقولون فيوهمون .
راه مىروند در نهاني ، وحركت ميكنند پنهان در ميان درختان پوشاننده ، سخن ايشان دواست وكار ايشان درد سختيست كه دوا ندارد ، قرض مىدهند بيكديگر ستايش را ونزديك ميشوند جزا را ، مىپيوندند بسوى طمع بنوميدى ، ومىگويند پس مشتبه مىسازند ، نفاق ميكنند در گفتار ومىگويند پس بوهم مىاندازند .
« راه رفتن در نهان » مثل است از براي كسى كه در مقام مكر وحيله باشد ، وهمچنين « حركت كردن در ميان درختان كه درهم رفته باشند وبپوشانند كسى را كه در ميان آنها برود » ومراد اينست كه كار ايشان مكر وحيله است با مردم ، و « سخن ايشان دواست » باعتبار اين كه آنچه از راه حيله مىگويند همه موعظه وامر بمعروف ونهى از منكرست از براي اين كه مردم را فريب دهند به آنها ، و « كردار ايشان بر خلاف آن درد سختيست كه دارند كه دوا ندارد باعتبار اين كه أعمال ايشان اعمال فاسقان وگمراهانست ، و « قرض مىدهند بيكديگر ستايش را » يعنى مدح وستايش يكديگر ميكنند تا اين كه هر يك مدح كند ديگرى را أو نيز مدح كند أو را تا اين كه مردم بآن مدحها فريب خورند وگمان خوبى ايشان كنند ، و « نزديك ميشوند جزا را » يعنى بوسيلهء آن مدح وستايش نزديك ميشوند جزا وپاداش را كه همان مدح وستايش آن ديگر باشد يا پاداش ديگر نيز كه هر يك بديگرى بجزاى مدح آن مىدهد ، ودر نهج البلاغة « يتراقبون » بجاى « يتقاربون » است وبنا بر اين ترجمه اينست كه : توقّع مىدارند جزا را ، واين ظاهرترست ، ومراد به « جزاء » يا همان مدح وستايش آن ديگريست يا جزا وپاداش ديگر كه بيكديگر مىدهند چنانكه مذكور شد ، يا مراد اينست كه هر يك توقّع جزا وپاداش از حق تعالى