كه خواهش را فرمانفرماى خود كرده وديگر در باقي كارهاى خود أطاعت وفرمانبردارى آن كرده .
4551
توقّوا البرد في اوّله ، وتلقّوه في آخره ، فانّه يفعل في الأبدان كما يفعل في الأغصان اوّله يحرق وآخره يورق .
بپرهيزيد از سرما در اوّل آن ، وبر خوريد آن را در آخر آن ، پس بدرستى كه آن ميكند در بدنها چنانكه ميكند در شاخها ، اوّل آن مىسوزاند وآخر آن برگ مىروياند . وبعضي اين كلام را نسبت بحضرت رسالت پناهى صلّى اللّه عليه وآله دادهاند چنانكه مولوى رومى در مثنوى گفته :
گفت پيغمبر كه : ياران زينهار * تن مپوشانيد از باد بهار
آنچه با شاخ درختان ميكند * با تن وجان شما آن ميكند
وممكن است كه هر يك صلوات اللّه وسلامه عليهما آنرا فرموده باشند ، يا اين كه نسبت بحضرت رسالت پناهى صلّى اللّه عليه وآله باعتبار اين باشد كه همه احكام بايد كه بكلام أو منتهى شود ، ومحقق طوسي خواجة نصير الدين قدّس سره در كتاب شرح إشارات اين كلام را نقل كرده وحديث نشمرده .
فرموده است آن حضرت عليه السلام در ذكر اسلام ووصف آن :
4552
تبصرة لمن عزم وآية لمن توسّم وعبرة لمن اتّعظ ونجاة لمن صدّق .
بينائيست از براي كسى كه عزم كند ، ونشانه ايست از براي كسى كه بفراست يابد ، وعبرتيست از براي كسى كه پند گيرد ، ورستگاريست از براي كسى كه تصديق كند . يعنى دين اسلام بينائى است از براي كسى كه عزم كند يعنى از روى جدّ قصد آن كند وپيروى آن نمايد ، يا عزم بينائى كند وآن را بجدّ خواهد . و « بودن آن بينائى » ظاهرست ، زيرا كه آدمي بآن بينا مىشود براه حق وآنچه حقّ است از معارف إلهية وأحوال مبدأ ومعاد . و « نشانه ايست از براي كسى كه بفراست يابد » يعنى