3937
آفة العدول قلّة الورع .
آفت عادلان كمي پرهيزگارى است يعنى اين كه پرهيزگارى در اين كس قوى وثابت وراسخ نباشد چه هر گاه قوى نباشد عدالت أو زود فاسد گردد بارتكاب حرامى كه هوى وهوس أو را بر اين دارد .
3938
آفة الشّجاع إضاعة الحزم .
آفت شجاع ضايع كردن دورانديشى است چه ظاهرست كه هرگاه شجاع دور انديشى وصرفه كار خود را ملاحظه نكند زود بمهالك افتد بخلاف غير شجاع كه باعتبار جبنى كه دارد هر چند دور انديش نباشد خود را بمهالك نيازد .
3939
آفة القوىّ استضعاف الخصم .
آفت صاحب قوت وتوانائى ضعيف شمردن دشمن است ، چه هرگاه كسى دشمن را ضعيف شمارد رعايت لوازم حزم ودورانديشى نكند وبسيار باشد كه بسبب آن مقهور ومغلوب گردد بلكه اين معنى في نفسه از جانب حق تعالى سبب اين گردد كه مقهور ومغلوب شود تا قبح خود بيني بر أو ظاهر گردد .
3940
آفة الحلم الذّل .
آفت بردبارى خوارى است ، مراد اين است كه حلم مستحسن آن است كه سبب خوارى اين كس نگردد واما آنچه سبب خوارى گردد مثل تحمل دشنام وكتك از كسى با قدرت بر منع وزجر آن پس آن پسنديده نيست بلكه آفتى است از براي حلم كه هرگاه بآن مرتبه برسد حسن آن فاسد وباطل گردد وبلكه آن بىغيرتى باشد نه حلم وبردبارى پس أصل آن را فاسد گرداند .
3941
آفة العطاء المطل .
آفت بخشش پس انداختن است ، يعنى اين است كه در حال وجود قدرت