3655
انّ من شغل نفسه بالمفروض عليه عن المضمون له ورضى بالمقدور عليه وله كان أكثر النّاس سلامة في عافية وربحا في غبطة وغنيمة في مسرّة .
بدرستى كه كسى كه مشغول سازد نفس خود را به آن چه واجب شده بر أو از آنچه ضامن شدهاند از براي أو ، وراضى شود به آن چه حكم شده بر أو واز براي أو ، خواهد بود بيشترين مردم از روى سلامتى در عافيت ، وسود بردن در غبطه ، وغنيمت بردن در شادمانى ، مراد به « آنچه ضامن شدهاند از براي أو » روزيست كه حق تعالى ضامن شده كه از براي هر جنبندهء برساند ، ومراد اين است كه مشغول سازد خود را بگزاردن آنچه واجب شده بر أو وفارغ سازد از طلب وسعى از براي روزى كه حق تعالى ضامن شده از براي أو وبي سعى أو نيز باو برسد ، وخشنود باشد به آن چه حق تعالى حكم كرده وتقدير فرموده بر أو يعنى از آنچه زيان أو در آن باشد واز براي أو يعنى وبه آن چه نفع أو در آن باشد يعنى راضى باشد بجميع آنچه تقدير شده در بارهء أو خواه نفع أو در آن باشد وخواه زيان ونقصان ، و « غبطه » بمعنى نيكوئى حال است يا مسرّت وشادمانى ، وبر هر تقدير « غنيمت بردن در شادمانى » بمنزلهء تأكيد سابق است .
3656
انّ اللّه تعالى لم يجعل للعبد وان اشتدّت حيلته وعظمت طلبته وقويت مكيدته أكثر ممّا سمّى له في الذّكر الحكيم ولم يحل بين العبد في ضعفه وقلّة حيلته ان يبلغ دون ما سمّى له في الذّكر الحكيم ، وانّ العارف لهذا العامل به أعظم النّاس راحة في منفعة ، وانّ التّارك له والشّاكّ فيه لأعظم النّاس شغلا في مضرّة .
بدرستى كه خداى تعالى نگردانيده است از براي بنده وهر چند سخت باشد