و نيز آن حضرت عليه السّلام در صدغ - كه سفيدى ما بين گوش و چشم در صورت است - اگر آسيب ببيند و بقسمى باشد كه شخص نتواند بدون گرداندن بدن چشم را به آن سو گرداند نصف ديه يعنى پانصد دينار ديه معيّن فرمود .
و در پلك زيرين چشم ، اگر آسيب ببيند و برگشتگى يا شكافى پيدا كند ، ديه اش يك سوّم ديهء چشم است ، يك صد و شصت و شش دينار و دو سوّم يك دينار ، و اگر پلك زيرين آسيب اين چنين ببيند ، ديه اش نيم ديهء چشم باشد ، دويست و پنجاه دينار .
و اگر ابرو آسيب ديد و موهايش بكلَّى ريخت ، ديهء آن يك دوم ديهء چشم است ، يعنى دويست و پنجاه دينار ، و ابرو هر مقدار آن آسيب ديد به همين مقياس .
و اگر روثهء بينى بريده و جدا شود ( يعنى نرمه آن ) پانصد دينار ديهء دارد .
مؤلَّف اين كتاب - رحمه الله - گويد : مراد از « روثة الأنف » قسمت بىاستخوان و نرمهء بينى مىباشد .
و چنانچه بينى را چيز مانند تير يا نيزه به درد بقسمى كه ديگر التيام نپذيرد ،
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 429
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٢٩