كه لب از قسمت زير برداشته است يا مادرزاد ، يا بسبب ضرب و آسيبى كه بعدا ديده است .
و ديهء لب زيرين هر گاه پاره و جدا گردد ، دو سوّم ديهء تمام است ، ششصد و شصت و شش دينار و دو ثلث دينار ، و هر مقدار از لب كه جدا شود ، ديه اش به همين مقياس محسوب ميگردد ، و اگر بشكافد بقسمى كه دندانها آشكار شود بعد اصلاح گردد ، ديهء آن يك صد و سى و سه و يك سوّم دينار است ، و اگر آسيبى ديد كه سخت مجروح شد و زشت گرديد ، ديه اش سيصد و سى و سه دينار و يك سوّم دينار است .
راوى گويد : از أبى جعفر عليه السّلام پرسيدم سبب اختلاف و بيشتر بودن ديهء زخم لب زيرين بر لب زيرين چيست ؟ فرمود : به ما چنين رسيده است كه امير المؤمنين عليه السّلام لب زيرين را در ديه بر لب زيرين تفضيل و برترى داد زيرا آب و طعام را لب زيرين به كمك دندانها نگه ميدارد ، و انسان بكمك آن مىخورد و مىآشامد .
و اگر گونهء انسان زخمى خورد كه دندانها و داخل دهان ديده شود ، ديهء آن يك صد دينار است و اگر معالجه شود و بهبود يابد ولى اثرش در صورت بماند و شخص را زشت نمايد ، پس ديه اش پنجاه دينار است ، و اگر اين زخم بر هر دو گونه وارد شود ،
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 431
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٣١