شهريار ، محمد حسين ( 1283 - 1367 ه . ش )
سيد محمّد حسين بهجت تبريزى متخلّص به شهريار در تبريز متولّد شد . دوران كودكى او مصادف با انقلاب تبريز بود . تحصيلات ابتدايى خود را با خواندن گلستان و نصاب نزد پدر آغاز كرد و در همان اوان با ديوان حافظ آشنايى يافت . سپس دورهء متوسّطه را در مدرسهء متّحده و فيوضات به پايان رساند . در سال 1300 ش به تهران آمد و تحصيلات متوسّطه را در دار الفنون گذراند و وارد مدرسه طب شد و پس از پنج سال تحصيل ، كمى پيش از گرفتن مدرك دكترا ، مدرسه را ترك گفت . در سال 1310 ش به خدمت دولت درآمد و در نتيجه تهران را ترك كرد و به خراسان رفت و تا سال 1314 ش در آن جا به سر برد . پس از چندى به تهران بازگشت و در بانك كشاورزى و پيشه و هنر مشغول گشت . شهريار از دوران تحصيل شعر مىگفت و در اشعار خود « بهجت » تخلّص مىكرد ولى بعد تخلّص خود را با تفألى از ديوان حافظ به « شهريار » تغيير داد .
اوّلين مجموعهء كوچك اشعارش در سال 1310 ش با مقدّمهء ملك الشعراى بهار انتشار يافت . شهريار به دو زبان عربى و فرانسه تسلّط داشت . اشعارى هم به زبان تركى دارد كه مشهورترين آنها منظومهء « حيدر بابايه سلام » است . ديوان او شامل انواع شعر به ويژه غزل مىباشد . امّا آنچه شهريار را معروف و مشهور كرده منظومهء « حيدر بابا » و مهمّتر از آن شعرِ « على اى هماى رحمت » اوست كه زبانزد خاص و عام است و شور و حال خاصى دارد . شعرى كه 63 سال از سرودن آن مىگذرد و ليكن هنوز هم طراوت و تازگى غير قابل وصفى دارد كه حاكى از روح لطيف و عشق عميق شاعر به شاه مردان على ( ع ) است . آن على عالى اعلا كه به هنگام نماز ، انگشترى خود را به فقير مىبخشد و سفارش مىكند كه با قاتل او مدارا كنند زيرا كه اسير است . آن بزرگ انسانى كه شاعر ادّعا مىكند كه خدا را به وسيلهء او شناخته است . آن على كه ، شير خدا و شاه عرب مىباشد