[ 32 ] محمد حسين اصفهانى متخلّص به « صفا » در سال 1269 هجرى در اصفهان متولّد شد . وى در آغاز جوانى رهسپار تهران گرديد و سپس به خراسان عزيمت كرد و در شهر مشهد اقامت گزيد . صفا تا پايان عمر تأهل اختيار نكرد . غزلهاى او حاكى از افكار بلند فلسفى و عرفانى است و قصايدش نيز استوار و مشحون به مضامين عارفانه و حكيمانه است . اديب نيشابورى هميشه مقام وى را در شعر مىستوده است .
صفا در اواخر عمر رنجور شد و به مرض ذات الريه درگذشت ( 1343 ق ) امّا در لغت نامهء دهخدا سال وفات وى 1322 قمرى ثبت شده است .
1 / 32
در منقبت حضرت ثامن الائمه على بن موسى الرضا عليه السلام « 1 »
امروز باز گيتى در نشو و در نماست * حشرست اينكه در بنه بوستان بپاست
اجساد سر زدند باشكال مختلف * باتا الف قيامت موعود گشت راست
سر زد ز خاك سبزه به شكل زبان مار * زاب كبود رنگ كه مانند اژدهاست
داود وار مرغ سليمان 7301945 خ 0 1 خ به صرح 8301945 خ 0 2 خ كوه * اندر ترانهئيست كزان كوه پر صداست
از بسكه ابر ريخت گهرهاى قيمتى * سنگ سيه خزينهء لولوى پر بهاست
زر كرد خاك گونه ز گلهاى رنگ رنگ * خاكى كه زر كند نبود خاك ، كيمياست
از سبزه ماه سر زد و ناهيد و آفتاب * در حيرتم كه دشت زمينست يا سماست
هامش
( 1 ) ديوان حكيم صفاى اصفهانى ، به كوشش سهيلى خوانسارى ، تهران ، چاپ اقبال و شركاء ، 1337 ش .