تخطي إلى المحتوى الرئيسي

جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 367

مساهمون:

ص٣٦٧
گفتن سبحان الله كرد و سبحان را با ضمه نون تلفظ كرد . مسلمه گفت : رهايش كنيد كه سرشت او با غلط و اشتباه آميخته است و اگر قرار بود اشتباه را رها كند هنگامى كه زير ضربه‌هاى تازيانه بود ، رها مى كرد .

حكمت ( 145 )

هلك امرو لم يعرف قدره . « مردى كه قدر خود را نشناخت هلاك شد . »

حكمت ( 146 )

و قال عليه السّلام لرجل ساله ان يعظه : لا تكن ممّن يرجو الآخرة به غير عمل ، و يرجو التوبة به طول الامل ، يقول فى الدنيا بقول الزاهدين ، و يعمل فيها به عمل الراغبين ، ان اعطى منها لم يشبع ، و ان منع منها لم يقنع ، يعجز عن شكر ما اوتى ، و يبتغى الزيادة فيما بقى ، ينهى و لا ينتهى ، و يا مر الناس بما لم يأت . . . و آن حضرت براى مردى كه خواست او را وعظ فرمايد چنين فرمود : « از آنان مباش كه بدون عمل - صالح - اميد به آخرت مى بندند و با آرزوى دراز اميد به توبه مى بندند ، چنان شخصى در دنيا چون پارسايان سخن مى گويد و چون دنيا جويان عمل مىكند ، اگر از دنيا به او داده شود سير نمى شود و اگر از آن باز داشته شود قانع نمى شود ، از سپاس از آنچه به او داده شده است ناتوان است و در آنچه مانده است ، خواهان فزونى است . از كار بد مردم را باز مى دارد و خود باز نمى ايستد و مردم را