چگونه آنچه پذيرفته مىشود ، اندك است . » شاعر در اين مورد چنين سروده است : « كامياب كسى نيست كه دنياى او كاميابش سازد ، بلكه كامياب رستگار كسى است كه از آتش رهايى يابد . » اينكه فرموده است : « هيچ كارى كه همراه با پرهيزگارى باشد اندك نيست . » ، منظور از تقوى و پرهيزگارى ، اجتناب از گناهان كبيره است ، زيرا به عقيدهء ياران معتزلى ما آن كس كه مرتكب گناه كبيره مىشود هيچ عملى از او پذيرفته نيست و بنابر اين عقيده ، مراد از تقوى اجتناب از گناهان كبيره است . ولى در مذهب مرجئه چنان است كه تقوى را به اسلام معنى مى كنند و در نظر آنان اعمال مسلمان هر چند مرتكب گناه كبيره شود ، پذيرفته مىشود .
اگر بگويى : آيا ممكن است كلمهء تقوى را به همان معنى حقيقى آن كه خوف از خداوند است معنى كرد مى گويم : نه ، زيرا به عقيده ما آن كس هم كه از خدا مى ترسد اگر مرتكب گناه كبيره شود ، باز هم اعمال او پذيرفته نيست . در مذهب مرجئه هم آن كس كه از خدا مى ترسد ولى مخالف اسلام است اعمالش پذيرفته نيست ، بنابر اين معنى كردن تقوى در اين جا به معنى خوف درست نيست . اگر بگويى : آن كس كه مخالف آيين اسلام است از خداى نمى ترسد چون خدا را نمى شناسد مى گويم : اين مسلم و قطعى نيست ، بلكه جايز است كسى خدا را با همهء ذات و صفات او بشناسد همان گونه كه ما مى شناسيم ولى نبوت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را به سبب شبههاى منكر باشد بنابر اين لازم نيست هر كس منكر نبوت پيامبر باشد ، خداى متعال را نشناسد .
حكمت ( 92 )
انّ اولى الناس بالانبياء اعلمهم بما جاؤا به ، ثم تلا عليه السّلام : « إِنَّ أَوْلَى النّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتبَّعَوُهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا . . . » ثم قال عليه السّلام : انّ ولى محمد من اطاع الله و ان بعدت لحمته و انّ عدوّ محمد من عصى اللّه و ان قربت قرابته . « همانا نزديك ترين مردم به پيامبران داناترين ايشان به چيزهايى است كه آنان