پند نامههاى ايرانيان از گفتهء بزرگمهر ديدهام كه گفته است : پدران براى پسران خويش ميراثى ارزندهتر از ادب بر جاى نمى گذارند كه اگر فرزندان از پدران ادب به ارث برند ، در پناه آن مال هم به دست مى آورند ، در حالى كه اگر مال بدون ادب براى ايشان به ميراث نهند ، مال را هم با جهل و بى ادبى از ميان مى برند و از ادب و مال تهى دست مى شوند .
و گفته شده است : بر شما باد به ادب كه در سفر يار است و در تنهايى همنشين و مايهء زيور انجمن و وسيلهاى براى حاجت خواستن است .
بزرگمهر گويد : آن كس كه ادبش فزون شود ، شرفش فزون مىشود ، هر چند پيش از آن از فرو مايگان بوده باشد ، نامور مىشود ، اگر چه گمنام بوده باشد و سرورى و مهترى خواهد كرد ، هر چند بيگانه و غريب بوده باشد ، و حاجتها به سوى او افزون مىشود ، هر چند تهيدست باشد .
يكى از پادشاهان به يكى از وزيران خود گفت : بهترين چيز كه به بنده ارزانى شود چيست گفت : عقلى كه در پناه آن نيكو زندگى كند . گفت : اگر آن را نداشت ، گفت : ادبى كه با آن آراسته گردد . گفت : اگر آن را نداشت ، گفت : مالى كه در پناهش پوشيده بماند .
گفت : اگر آن را نداشت ، گفت : صاعقهاى كه او را بسوزاند و بندگان و سرزمينها را از او آسوده گرداند .
حكمت ( 52 )
الصّبر صبران : صبر على ما تكره ، و صبر عما تحبّ . « شكيبايى دو گونه است ، شكيبايى بر آنچه خوش نمى دارى و شكيبايى از آنچه خوش مى دارى . » نوع نخست از نوع دوم دشوارتر است ، زيرا اولى شكيبايى بر مضرت و زيانى است كه نازل مىشود و دومى صبر از چيزى است كه آدمى انتظار وصول آن را دارد و هنوز حاصل نشده است ، و در گذشته سخنى مفصل در بارهء صبر گفتيم .