ز روى خشمگين خود زمين فرو نهاده چين * چو نو عروس بسته گل به تار زلف عنبرين
بهشت را به دامن پُر از گل بهار بين * زمين چو پُر نگار شد ز مفرش زمرّدين
به آسمان رسد نوا ز بلبلان نغمه زن
جمال يار جلوهگر ز مشرق پيالهها * به دست ميكشان ببين ز برگ رز حوالهها
ز روى گل غبار غم زدوده اشك ژالهها * خرد به مشرب جنون بسوخته رسالهها
فضا عبير بيز شد ز بوى نافهء ختن
بناز دلستان من نهد قدم به گلستان * به مقدمش نهاده سر ز شوق جان عاشقان
به دلبرى ز دلبران ربوده طاقت و توان * جمال حق ز طلعتش بود چو آفتاب عيان
ز نسل پاك عسكرى ز دودمان بو الحسن