و در روايت ديگر مىگويد : اى كسانى كه ايمان آوردهايد از خدا بترسيد و با صادقان » باشيد .
و مىگويد :
« وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ »
تأويل قرآن نداند الا خدا و ايشان كه در علم استوارند ، و آن نبى نبود يا وصى نبى « 1 »
و مىگويد :
« وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها »
بيوت خانههاى علم است كه انبياء علم به وديعت در آن نهادند ، و ابواب اوصياء ايشاناند . هر عمل كه كنند از اعمال خير ، كه آن كه نه به فرمان خدا و حدود شرايع و معالم دين و انبياء و اوصياء بود آن نه مقبول ، و اهل آن به محلت كفر باشند ، و اگر چه ظاهر ايشان ايمان بود ، نبينى كه بارى تعالى مىفرمايد :
« وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ »
ميفرمايد در حق قومى كه مالى چند نفقه كردند و آن قبول نبود ، از بهر آن قبول نبود كه ايشان كافر بودند به خدا و رسول و بر كفر مردند اگر چه به ظاهر « لا إله الا اللّه و محمد رسول اللّه » مىگفتند ، چون منكر اوصيا ، بودند و به قول ايشان و سنت انبياء كار نكردند . ايشان بر كفر مردند ، از بهر آنكه ترك نجات كردند و انكار اوصياء و اولياء ، توحيد به زبان مىكردند و عمل كه مىكردند سود نداشت ، و در قيامت خاسر و زيانكار باشند ؛ و امثال اين در قرآن بسيار است .
بدان كه هدايت [ كه ] در قرآن ياد مىكند بدان ولايت مىخواهد ، يعنى امامت ، چنان كه مىفرمايد :
« وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ »
و الذين آمنوا درين موضع ايشان را مىخواهد كه اميناناند بر خلايق از اوصياء و ائمهء در هر زمانى . مىفرمايد كه هر كه [ 103 ] تفويض امور دين با خدا و رسول و كسانى كنند كه ايمان آوردند يعنى اوصياء و ائمه او از حزب خدا باشد ، و حزب خدا غالب باشند . و نه هر كه مقر شود از اهل قبله به شهادتين ، او مؤمن باشد .
هامش
( 1 ) در اصل : وصى يا نبى