و چون ابو طالب جد بنى هاشم و بنى عبد المطلب بديد ، او را خوش آمد ، مدح ايشان مىگويد و فضل و شرف رسول صلى اللّه عليه و آله و سلم درين قصيده :
شعر :
اذا اجتمعت يوما قريش « 1 » لمفخر * فعبد مناف سرها و صميمها
فان حصلت اشراف عبد منافها * ففى هاشم اشرافها و قديمها
و ان فخرت يوما فان محمدا * هو المصطفى من سرها و كريمها
و اقربها قربى الى اللّه و الذي * به تكشف الظلماء درسا نجومها
تداعت قريش غثها و سمينها * علينا فلم تظفر و طاشت حلومها
و كنا قريشا لا يقر ظلامة * اذا ما بنوا صعر « 2 » الخدود نقيمها
و نحمى حماها كل يوم كريهة * و نضرب عن اعجازها من يرومها
بنا انتعش العود الردى و انما * باكنافها يندى و يمنى ارومها
لحا اللّه مخزوما و تيما فانما * يسارع فى بغضاء قومى لئيمها
عكرمه گويد چون « و النجم اذا هوى » فرود آمد رسول برخواند . چون مشركان ذكر بتان شنيدند ، گفتند : محمد هجو آلههء ما كرد ، اگر محمد را نمىكشيد اهل دين وى را بكشيد .
و از مهاجران حبشه قومى با مكه آمده بودند ايشان را مىرنجانيدند الا كسى كه او را عزى يا جوارى بود . پس ابو سلمة بن عبد الاسد المخزومى و مادر او برة بنت عبد المطلب بود نزديك ابو طالب رفت . ابو طالب بنى مخزوم را ازو و ايشان دفع كرد . بنى مخزوم به ابو طالب گفتند : اگر محمد پسر برادر تو است او را يارى مىدهى چه كار با برادرزادهء ما دارى كه او را در جوار خود گرفتهاى .
ابو طالب گفت : پسر برادر خود و پسر خواهر در جوار گرفتهام ، بلكه پسر برادر من در جوار خداى عز و جل است .
هامش
( 1 ) - در اصل : اذا اجتمعت قريشا يوما لمفجر .
( 2 ) - اذا ما بثو اصغر ؟ !