جائى دراندازد كه هيچ كس دستگيرى نتواند ، اين است حكم خداوند در اجتناب از تعظيم اصنام و پرهيز از گفتار كذب و كسى كه بزرگ دارد مناسك حجّ را پرهيزكار و متقى است ، همانا شما را از شتران بدان سودها است كه از سوارى و شير و پشم و جز آن مأخوذ مىداريد تا آنكه به مكه درآئيد و زمان نحر فرارسد .
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ فَإِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ، وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيها خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها صَوافَّ فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْقانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ كَذلِكَ سَخَّرْناها لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ كَذلِكَ سَخَّرَها لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ .
« 1 » مىفرمايد : براى پيشينيان معبدى كرديم تا به نيروى قربانى به حضرت ما تقرّب جويند و ياد كنند خداى را از آنچه روزى كرديم ايشان را از چهارپايان ، همانا اى مردمان خداى شما يكى است ، در حضرت او خاضع باشيد و قربت قربانى را با شرك آلايش ندهيد . هان اى محمد مژده برسان آن بندگان مخلص را كه ظلم نكنند و چون مظلوم واقع شوند كين نكشند ، و از اصغاى نام خداوند ترسناك گردند ، و نيز مژده برسان صابران را و نمازگزاران و نفقه كنندگان را . آنگاه مىفرمايد : اين شتران قوى جثه را به دستيارى اشعار و تقليد آيت مناسك و علامت دين ساختيم ، و اين براى شما نيكوئى فراوان است ، پس خداوند را هنگام نحر ياد كنيد در حالتى كه بر پاى ايستاده باشيد ، و آنگاه كه شتر پهلو بر زمين نهد و جان دهد از گوشت آن بخوريد و درويشان و سائلان را بخورانيد و اين شتران قوى جثه را مسخّر شما داشتيم تا شكران نعمت بگزاريد . مقرّر است كه در زمان جاهليت مشركين خون قربانى را طلى مىكردند و سبب تقرّب مىدانستند از اين روى مىفرمايد : گوشت و خون قربانى به خداوند نمىرسد و سبب قربت نمىشود ؛ بلكه تقوى سبب قبول قربانى و تقرّب با خداوند است و به بزرگى ياد كنيد خداى را كه شما را به مناسك حج و قربت قربانى راه نمود ، و نيز مژده برسان اى محمّد مؤمنان را كه خداوند فتنهء مشركين را از شما دفع مىدهد ، چه خداوند مردم كافر و خائن را دوست نمىدارد .
هامش
( 1 ) . سورهء حجّ ، آيه 34 - 38