دارند بگوى كه : چنين سخن كرديد .
عمار برفت و پيغام پيغمبر بگذاشت و آن جماعت از در توبت و ضراعت به حضرت رسول آمدند . چون مكشوف بود كه نتوانند سخنان خود را پوشيده داشت وديعة بن ثابت عرض كرد : يا رسول اللّه از پيش بوده است كه مردمان هنگام مسافرت كار به مسامرت و مزاح مىكردهاند تا طول طريق بر خاطرها گرانى نكند ، ما نيز سخنى به مزاح گفتيم خداوند بارى اين آيت بفرستاد :
يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِي قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّما كُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ أَ بِاللَّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ لا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْكُمْ نُعَذِّبْ طائِفَةً بِأَنَّهُمْ كانُوا مُجْرِمِينَ .
« 1 » مىفرمايد : بيم دارند منافقان كه بر كشف حال ايشان سورهاى از قرآن فرود شود ، بگو اى محمّد استهزا كنيد تا جزاى اين تسخر و استهزا را دريابيد و خداوند اين كردار ناستوده را كه پوشيده مىداريد روشن سازد ، همانا اگر از ايشان پرسش كنى كه چرا بدين گفتار نابهنجار اقدام كرديد گويند كه سخنى از در لعب و بازى بود ، بگو اى محمّد با خدا و رسول استهزا مىكنيد و از در كذب عذر بر مىتراشيد ؟ همانا كافر شديد اگر بعضى از شما طريق پشيمانى گيرند و به توبت گرايند گناه ايشان را معفو داريم و آن كس كه بر كفر خود بپايد دستفرسود عذاب خواهد شد .
و روى اين سخن با مختبر بن حمير است چه او در ميان آن جماعت طريق توبت و انابت گرفت و عرض كرد : يا رسول اللّه اين نام مرا هلاك كرد ، پيغمبر او را عبد اللّه بن عبد الرحمن نام گذاشت آنگاه از پيغمبر خدا خواستار شد كه در راه خداوند شهيد شود و كس قبر او را نداند . فقال : يا ربّ اجعلنى شهيدا حيث لا يعلم أحد أين أنا . و مسئول او به اجابت مقرون شد و در روز يمامه در جنگ مسيلمه كذّاب - چنان كه ان شاء اللّه در جاى خود مذكور مىشود - شهيد شد و كس نشان او را ندانست .
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيه 64 ، 65 ، 66 .