مبارك بدين نازل شد :
وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ .
« 1 » بعضى از منافقان رسول خداى را مىآزارند و مىگويند گوشى شنواست ، هرچه بگوئيم باور دارد بگو شنونده و قبولكننده است ، لكن كارهاى نيكو را و نه آن است كه كذب شما را نداند بلكه از در رحمت پردهء شما را ندراند ، و آنان كه پيغمبر را مىآزارند به عذابى صعب كيفر خواهند يافت .
بالجمله اين جلاس بن سويد هنگام اعداد لشكر تبوك يك روز از قبا بر درازگوشى نشسته به طرف مدينه رهسپار گشت ، عمر بن سعيد كه در حجر تربيت او مىزيست و به روايتى پسر زن او مصعب با او طىّ مسافت مىكرد ، همچنان كه بر مردم عبور مىدادند ناگاه جلاس روى به مردم مدينه كرد و گفت : اگر محمّد بدانچه آورده سخن به صدق كند من از اين حمار كمترم ، مصعب گفت : اى خصم خداوند چه گفتى سوگند با خداى سخنى كردى كه اگر بازگويم فضيحت شوى و اگر پوشيده دارم در هلاك خود كوشيده باشم ، و به حضرت رسول آمد و صورت حال را به عرض رسانيد . پيغمبر جلاس را از بهر كيفر طلب كرده او را سوگند ياد كرد كه اين سخنان نگفتهام .
مصعب دست برداشت و گفت : الها به صدق من بر رسول خود آيتى فرست ، پس اين آيت مبارك فرود شد :
يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ وَ إِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذاباً أَلِيماً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ .
« 2 »
مىفرمايد : سوگند ياد مىكنند با خداوند كه سخن ناشايست بر زبان نياوردهايم و حال آنكه كلمه كفر بر زبان راندند و پيغمبر خداى را بدسگاليدند و از پس مسلمانى كافر شدند و قصد بيرون كردن پيغمبر كردند و بدان دست نيافتند ، از آن روى كه خداوند ايشان را مال فراوان بداد و غنى ساخت مغرور شدند و كين رسول خداى را در خاطر نهادند .
همان روى اين سخن با جلاس است چه او را مولائى بود و به دست مسلمين مقتول گشت . رسول خداى بفرمود تا دوازده هزار ( 12000 ) درهم ديت او را تسليم
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيه 61 .
( 2 ) . سورهء توبه ، آيه 74 .