هركس ايمان به خدا و روز جزا دارد چيزى از غنايم مخفى نكند . پس هركس چيزى مخفى داشته بود بازگردانيد . عقيل بن ابى طالب سوزنى گرفته به ضجيع خويش فاطمه بنت وليد بن عتبه سپرد تا جامهء خود را بدوزد ، چون اين ندا بشنيد سوزن را از زن گرفته بر زبر غنايم نهاد .
پس رسول خدا ، عباد بن بشر انصارى را امير غنايم ساخت و هزار ( 1000 ) مرد دلير را در انجام اين امر فرمانپذير او فرمود . در اين وقت مردى عريان نزد عباد بن بشر آمد و عرض كرد : از اين جامهها بردى مرا ده تا درپوشم . اسيد بن حضير حاضر بود گفت : او را بپوشان كه چنين عريان تن نماند ؛ زيرا كه برهنه نماز نمىتواند گذاشت ، و اگر در حضرت پيغمبر پذيرفته نشود من از سهم خويش به حساب گيرم .
عباد بن بشر آن برد را عطا كرد . و از آن سوى اين خبر به پيغمبر بردند در زمان او را حاضر ساخت تا چرا بىاجازت اين عطيّت كرد ؟ عباد عرض كرد كه : اسيد بن حضير اين ضمانت بر خويش نهاد . پيغمبر فرمود : انتم الشّعار و النّاس الدّثار « 1 » و اسيد بن حضير حاضر شده گفت : يا رسول اللّه اين برد را از نصيبه من به شمار گيريد .
گويند مسلمانان هر زن كه به سبى آورده بودند مكروه مىداشتند كه با ايشان هم بستر شوند چه ايشان را شوهران بودند . پس از رسول خداى پرسش كردند ؟ اين آيت فرود شد :
وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ كِتابَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ .
« 2 » اين آيت مبارك تميمه محرمات سابق است ، خلاصهء معنى آن است كه : زنان شوهردار بر مسلمانان حرامند مگر زنان كفار كه به سبى و اسر دستگير شوند ، چه اين اسير شدن رشتهء زناشوئى كافران را بگسلاند ؛ لكن در مضاجعت با ايشان رسول خداى فرمود : لا تؤطأ حامل من السّبىّ حتّى تضع حملها و لا غير ذات حمل حتّى تحيض حيضة . يعنى : با زنان حامل هم بستر نشوند تا بار بگذارند . و همچنان آن زن را كه حامل نيست از بهر مضاجعت طلب نكنند تا آنگاه كرّتى حيض بيند ، آنگاه از عزل سؤال كردند فرمود :
هامش
( 1 ) . شعار : جامه زيرين و دثار جامهء زبرين را گويند ، اگر لباس زير پارگى داشته باشد اهميت ندارد و انسان لباس رو و آشكارا را زيبا و نيك نشان مىدهد . گويا حضرت فرمود : شما به منزلهء لباس متصل به تن من هستيد و براى حفظ آبروى دين و آئين خود آنچه داريد ايثار به غير مىكنيد و با اين سخن اسيد بن حضير را مدح فرمود . ( ب )
( 2 ) . سورهء نساء ، آيه 24 .