خود را سر برگيرد .
جماعت بنى سليم اسيران خود را بكشتند اما مهاجر و انصار فرمان او را پذيرفتار نشدند و اسيران بگذاشتند ، يك تن از اسرا به حضرت رسول شتافته اين قصّه بگفت . پيغمبر فرمود : الّلهمّ انّى أبرأ اليك ممّا صنع خالد و بكى . گفت : الهى من برائت مىجويم به سوى تو از آنچه خالد كرد و بگريست . آنگاه ، امير المؤمنين على عليه السّلام را طلب فرمود و مالى فراوان بداد تا به سوى آن جماعت سفر كرده ديت كشتگان را بازدهد ، و اموال منهوبه « 1 » ايشان را تدارك فرمايد .
پس علىّ مرتضى به نزد ايشان رفت و ديت كشتگان را به تمامت بداد ، و هر مال از آن جماعت برفته بود باز رسانيد و اگر نه بها داد ، آنگاه ندا بكرد كه : اگر هيچ از ديت قتلى و اموال منهوبه چيزى به جاى مانده بنمائيد تا ادا كنم ؛ و گفتند : به تمام رسيده . و على فرمود : از آن مال كه با خود حمل دادهام هنوز چيزى به جاى مانده ، و آن را نيز بديشان عطا كرد تا مبادا از اموال منهوبه چيزى را فراموش كرده باشند .
آنگاه طريق مراجعت گرفت ، رسول خداى پرسش كرد كه كار بر چگونه كردى ؟
فقال : يا رسول اللّه عمدت فأعطيت لكلّ دم دية ، و لكلّ جنين غرّة ، و لكلّ مال مالا ، و فضلت معى فضلة فأعطيتهم لميلغة كلابهم و حبلة رعاتهم و فضلت معى فضلة فأعطيتهم لروعة نسائهم و فزع صبيانهم و فضلت معى فضلة فأعطيتهم لما يعلمون و لما لا يعلمون و فضلت معى فضلة فأعطيتهم ليرضوا عنك يا رسول اللّه .
فقال : يا علىّ أعطيتهم ليرضوا عنّى رضى اللّه عنك يا علىّ انّما أنت منّى بمنزلة هارون من موسى الّا أنّه لا نبىّ بعدى .
و از اينجاست كه على در روز شورى - چنان كه ان شاء اللّه در جاى خود مذكور خواهد شد - گفت :
قال عليه السّلام : نشدتكم باللّه هل علمتم أنّ رسول اللّه بعث خالد بن الوليد الى بنى جذيمة ففعل ما فعل فصعد رسول اللّه المنبر فقال : الّلهمّ انّى أبرأ اليك ممّا صنع خالد بن الوليد ثلث مرّات . ثمّ قال : اذهب يا علىّ فذهبت فرديتهم ثمّ ناشدتهم باللّه هل بقى شيء . فقالوا : اذا نشدتنا باللّه فميلغة كلابنا ، و عقال بعيرنا ، فأعطيتهم لهما و بقى معى ذهب كثير فأعطيتهم ايّاه و قلت هذا لذمّة رسول اللّه ، و لما تعلمون و لما
هامش
( 1 ) . منهوبه : غارت شده .