قد عاين الاحزاب من تأييده * جند النّبىّ و ذى البيان المرسل
ما فيه موعظة لكلّ مفكّر * ان كان ذا عقل و ان لم يعقل « 1 »
و حسّان بن ثابت بعد از تفرقه قريش و فرار ايشان به جانب مكه به تدبير نعيم بن مسعود اين اشعار را انشاد كرد :
هل رسم دارسة المقام يباب * متكلّم لمسائل بجواب
و لقد رايت بها الملوك يزينهم * بيض الوجوه ثواقب الاحساب
فدع الدّيار و ذكر كلّ خريدة * بيضاء آنسة الحديث كعاب
و اشك الهموم الى الاله و ما ترى * من معشر متألّبين غضاب
همّوا بغزوهم الرّسول و ألّبوا * اهل القرى و بوادى الاعراب
جيش عيينة و ابن حرب فيهم * متخمّطين بحلبة الاحزاب
حتّى اذا ورد و المدينة و ارتجوا * قتل النّبىّ و مغنم الاسلاب
و غدوا علينا قادرين بايديهم * ردّوا بغيظهم على الاعقاب
بهبوب معصفة تفرّق جمعهم * و جنود ربّك سيّد الارباب
و كفى الاله المؤمنين قتالهم * و اثابهم فى الاجر خير ثواب
من بعد ما قنطوا ففرّج عنهم * تنزيل نصّ مليكنا الوهاب
و أقرّ عين محمّد و صحابه * و أذلّ كلّ مكذّب مرتاب
مستشعرا للكفر دون ثيابه * و الكفر ليس بطاهر الاثواب
علّق الشقاء بقلبه فارانه * فى الكفر آخر هذه الاحقاب
در خبر است كه بعد از قتل عمرو ، امير المؤمنين ذو الفقار را به حسن عليه السّلام داد و
هامش
( 1 ) . ستايش مر خدا را ، نيكو ، فضلكننده ، تمام كنندهء كار ، دهندهء عطا ، تمامكننده عطا . شكر بر قدرت دادن او مر فرستادهء خود را به يارى كردن از او بر گمراهان نادان . بسيار نعمتى كه توانا نيستم بر رسيد آن به كوشش ، و اگر چه به كار آرم توانائى زبان را . به حقّ خدا كه گشت احسان او هم پشت ازو بر من ، خواستم يا نخواستم . به حقيقت ديدند گروهها از نيرومند كردن او لشكر پيغمبر و خداوند بيان فرستاده را . آنچه در اوست پند مر هر انديشهكننده را ، اگر باشد خداوند خرد و اگر خردمند نباشد .مائيم كه از جهل و ضلالت دوريم * خورشيد صفت در دو جهان مشهوريمدر معركهاى كه دشمنان تيغ كشند * شك نيست كه ما مظفّر و منصوريم( شرح ديوان منسوب به . . . ص 667 ) .