فلا تحسبنّى أخاف الوليد * و لا أنّنى منه بالهائب
فيا ابن المغيرة انّى امرؤ * سموح الانامل بالقاضب
طويل اللّسان على الشّامتين * قصير اللّسان على الصّاحب
خسرتم بتكذيبكم للرّسول * تعيبون ما ليس بالعائب
و كذّبتموه بوحى السّماء * ألا لعنة اللّه على الكاذب « 1 »
و حسان بن ثابت در هجو وليد گويد :
متى تنسب قريش او تحصّل * فما لك فى ارومتها نصاب
نفتك بنو هصيص عن أبيها * لشجع حيث تسترق العياب
و انت ابن المغيرة عبد شول * قد اندب حمل عاتقك الرّطاب
اذا عدّ لا طائب من قريش * تلاقت دون نسبتكم كلاب
و عمران بن مخزوم فدعها * هناك السّرّ و الحسب اللّباب
و هم حسان در هجو وليد گويد :
اذا انتسبت يوما قريش نفتكم * و ان تنتسب شجع فانت نسيبها
و انّ الّتى القتك من تحت رجلها * وليدا لمهجان الغذاء حلوبها
و امّك من قسر حباشة امّها * لسمراء فيهم اسن البول طيبها
و هم حسان اين شعر در هجو صفوان بن اميّة بن خلف گويد :
من مبلغ صفوان انّ عجوزه * امة لجارة معمر بن حبيب
امة يقال من البراجم اصلها * نسب من الانساب غير قريب
و هم در هجو صفوان بن اميه گويد :
رأيت سوادا من بعيد فراعنى * أبو حنبل ينزوا على امّ حنبل
كأنّ الّذى ينزوا به فوق بطنها * ذراع قلوص من نتاج ابن عرهل
هامش
( 1 ) . وليد مرا به امر بزرگى مىترساند ، در جواب گفتم من پسر ابى طالبم . منم پسر بزرگوار مكه و منى و كعبه و پدران و مادران گذشتهام از نسل غالبند . گمان نكن كه من از وليد بترسم و شكوه او مرا بگيرد . اى پسر مغيره ! من مردى هستم كه انگشتانم بخششكننده شمشير است .
زبانم بر بدگويان دراز و بر يار كوتاه است ، يعنى :در رزم چو آهنيم و در بزم چو موم * بر دوست مباركيم و بر دشمن شومفرستاده خدا را باور نداشتيد و خود را بدبخت كرديد . خرده مىگيريد چيزى را كه عيب ندارد .
با وجود وحى آسمانى او را تكذيب كرديد ، همانا لغت خدا بر دروغگو باد .