سلف « 1 » فرض بود . اما بر هيچ امتى واجب نگشت .
مع القصه چون جبرئيل عليه السّلام آيت فرض صيام بياورد ، رسول خداى صلّى اللّه عليه و آله پرسش نمود كه : زمان آن كدام است ؟ اين آيت بيامد :
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ .
« 2 » يعنى : ماه رمضان است كه فرو فرستاده شده در آن قرآن ، هدايت از براى مردمان و بينها از هدايت و فرقان « 3 » ، پس آن كس كه حاضر باشد از شما آن ماه را ، پس بايد كه روزه گيرد آن را و كسى كه بوده باشد بيمار يا بر سفر ، پس مدتى معدود است از روزهاى ديگر .
لاجرم رسول خداى و اصحاب آن ماه را روزه بداشتند و صدقه فطر و نماز عيد واجب گشت و پيغمبر با صحابه به صحرا شده ، نماز عيد بگزاشت . و در اين عيد پيغمبر گوسفند ذبح كرد و اغنياى صحابه نيز ذبيحه گذرانيدند « 4 » و اين اول عيد اضحى « 5 » بود در ميان مسلمين .
وجوب جهاد با كفار
و هم در سال دويم هجرت ، حكم غزاى با مشركين و مقاتله با منافقين بدين آيت شد :
أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ .
« 6 » يعنى : رخصت رفت آنان را كه در معرض حرب دشمنان بودند و مظلوم بودند ، و خداى بر نصرت ايشان تواناست .
هامش
( 1 ) . انبياى سلف : پيغمبران گذشته
( 2 ) . بقره ، 185 : ماه رمضان ماهى است كه قرآن ، رهنمود مردمان و نشانههاى هدايت و متمايز كنندهء حق از باطل در آن نازل شده است . آن كس كه ماه رمضان را دريابد بايد روزه بگيرد و آن كه بيمار و يا در سفر بود روزهاى ديگرى را به جاى آن روزه بدارد تا شمارههاى روزه كامل شود .
( 3 ) . فرقان : فرقگذارنده بين حق و باطل .
( 4 ) . قربانى كردند
( 5 ) . عيد قربان
( 6 ) . سورهء حج ، آيه 39 : جنگجويان ستمديده ( در قتال ) مجازند ، زيرا خداوند قادر به يارى آنهاست .