وجوب روزهء شهر رمضان
و هم در آخر شعبان سال دوم هجرت روزهء رمضان فرض شد و اين چنان بود كه رسول خداى ترسايان « 1 » را نگريست كه روزه پنجماهه گيرند . آن حضرت را آرزو آمد كه به شريعت اندرش روزه بود . و اين هنگام شهر شعبان بود . چون ماه شعبان به كران رسيد « 2 » ، خداوند روزهء رمضان را فرض فرمود و اين آيت بفرستاد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
. « 3 » يعنى : اى آن كسانى كه ايمان آورديد ، نوشته شد بر شما روزه ، چنان كه نوشته شد بر آنان كه پيش از شما بودند . باشد كه پرهيزكار شويد .
همانا در اين سخن كه مىفرمايد چنان كه نوشته شد بر آنان كه پيش از شما بودند ، مفسرين بسيار سخن كردهاند . زمخشرى چنان داند كه بر نصارى نيز روزهء رمضان فرض بود و چون گاهى به تابستان در حر « 4 » شديد و گاهى به زمستان در برد « 5 » شديد واقع مىشد و كار به صعوبت « 6 » مىافتاد ، زمان روزه گرفتن را ميان زمستان و بهار مقرر داشتند و براى كفاره تحويل وقت ، بيست ( 20 ) روز برافزودند . پس مدت روزه ايشان پنجاه روز شد .
اما در « من لا يحضره الفقيه » مسطور است كه : حفظ بن غياث نخعى گويد : كه از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه فرمود : انّ شهر رمضان لم يفرض اللّه صيامه على أحد الامم قبلنا ، فقلت له فقول اللّه عزّ و جلّ : « يا أيّها الّذين آمنوا كتب عليكم الصّيام كما كتب على الّذين من قبلكم » « 7 » ؟ قال : انّما فرض اللّه صيام شهر رمضان على الانبياء دون الامم ، ففضّل به هذه الامّة و جعل صيامه فرضا على رسول اللّه و على أمّته . خلاصه سخن آن است كه : روزه شهر رمضان بر هيچ امتى فرض نگشت و اينكه فرمود : چنان كه بر پيشينيان نوشته شد ، مقصود انبيا عليهم السّلام است . چه روزهء رمضان بر انبياى
هامش
( 1 ) . ترسايان : مجوسيان
( 2 ) . به كران رسيد : پايان يافت .
( 3 ) . بقره ، 183 : اى مؤمنان بر شما روزه مقرر شد ، همان گونه كه بر پيشينيانتان هم واجب شده بود ، باشد كه پرهيزگار شويد .
( 4 ) . حر : گرما
( 5 ) . برد : سرما
( 6 ) . صعوبت : سختى و دشوارى
( 7 ) . سورهء بقره ، آيه 183 .