در اين هنگام فاطمه طمع در اسلام عمر بست و گفت :
لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ
« 1 » اگر خواهى غسل كن تا مس آن صحيفه توانى كرد . عمر ناچار غسل كرد و بازآمد و آن صحيفه بگرفت و سورهء مباركه طه را بخواند و چون بدين آيت رسيد :
وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفى
« 2 » عمر بگريست و گفت : چه نيكو كلامى است ؟
چون سخن بدين جا كشيد ، خبّاب بن ارتّ از بيغوله بيرون شد و گفت : اى عمر اميدوارم كه تو به دعوت پيغمبر مخصوص شده باشى ؛ زيرا كه دوش شنيدم كه آن حضرت فرمود : اللهمّ أيّد الاسلام بأبى الحكم بن هشام أو بعمر بن الخطّاب . اللّه اللّه اى عمر ، جهد كن كه تو باشى . عمر گفت : اى خبّاب مرا دلالت كن تا نزد رسول خداى رفته ايمان آورم . خبّاب گفت : آن حضرت با جمعى از مسلمانان در خانهء حمزه جاى دارد و به روايتى در دار ارقم .
بالجمله عمر شمشير خويش بر بست و از دنبال خبّاب راه سپر شد و در راه با گروهى از بنى سليم دچار شد و ايشان را با او خصومتى بود ، پس گفتند : اى عمر نيكو آن باشد كه در اين بتخانه در آئى ، تا اصنام در ميان ما حكم كنند ، پس عمر با ايشان به بتخانه در رفت و در برابر بت بايستادند ناگاه از ميان بت هاتفى ندا در داد :
انّ الّذى ورث النّبوّة و الهدى * بعد بن مريم من قريش مهتدى
سيقول من عبد الجماد و مثله * ليس الجماد و مثله ما يعبدا
فاصبر أبا حفص « 3 » قليلا انّه * يأتيك من فوق غرار بنى عدىّ
هم اين حديث بر يقين عمر بيفزود از آنجا بيرون شده ، به در سراى حمزه آمد و در بكوفت و در نزد رسول خداى صلّى اللّه عليه و آله على عليه السّلام و حمزه و ابو بكر و بعضى ديگر از مسلمانان كه سفر حبشه نكردند حاضر بودند . چون بانگ سندان بشنيدند يك تن به پس در رفت و از شكاف در عمر را با شمشير بنگريست ، پس بازآمد و خبر بازآورد ، و حمزه با رسول خداى گفت : فرمان ده تا در بگشايند ، پس اگر به خير آمده است مباركش باد و اگر نه با همان شمشير كه با اوست سر از تنش برگيرم . پيغمبر فرمود تا در بگشودند و خود پيش شده نخست عمر را دريافت و بازوى او را بگرفت و گفت :
هامش
( 1 ) . الواقعه ، 79 : و جز پاكان به آن دست نيابند .
( 2 ) . ط ، 7 : اگر بلند سخن بگويى بدان كه او بر نهان و نهانتر آگاه است .
( 3 ) . ابو حفص : كنيت عمر بن خطّاب بود .