از ائمه معصومين - عليهم السّلام - در اين باره آمده است :
571 - « العاقل لا يفعل شيئا من الخير رياء و لا يتركه حياء »
يعنى : « عاقل كسى است كه نه عمل خير را از روى ريا انجام مىدهد و نه آن را به خاطر شرم و حياء ، ترك مىكند » .
تنبيه دوّم
شيطان را در اينجا نيرنگ ديگرى است ظريفتر از اوّل ، پس بايد در بستن راهش نهايت كوشش را بنمايى . و مبادا او را بر فتح اين باب ، قدرت بدهى كه اگر اين باب گشوده شود ، قدرت بر گشودن ساير ابواب را نيز پيدا مىكند و آن اين است كه به تو مىگويد :
عمل را ترك كن تا مبادا مردم به تو حسن ظن پيدا كنند و به واسطهء آن مشهور گردى ، چون محبوبترين بندگان نزد خدا ، با تقواترين و مخفىكارترين آنان هستند « 1 » ، بنا بر اين ، اگر بين مردم به عبادت معروف گردى ، بهرهاى از آن نصيبت نخواهد شد .
آنچه بر تو واجب است اين است كه متوجه قلب خودت باشى كه هر گاه دل ، يكى شد اگر مردم هم تو را ببينند و مشهور هم گردى ، گناهى بر تو نيست ، پس چه مردم بدانند و چه ندانند ، تفاوتى نخواهد داشت .
مضافا به اينكه مگر مىشود مشهور نشوى در حالى كه خداوند متعال ، خود فرموده است :
- « عليك ستره و علىّ اظهاره »
« 2 » .
يعنى : « بر تو لازم است ( عمل و دعايت را ) بپوشانى ، ولى من بر خودم اظهار آن را لازم كردهام » .
بلكه بايد قلب خودت را از تمايل به حبّ اظهار عبادت ، حفظ نمايى و تفكر كنى و اهميت ندهى به اينكه مردم تو را بستايند يا مذمت كنند پس بايد نسبت به آنان
هامش
( 1 ) ر . ك : حديث 570 .
( 2 ) در حديث 572 خواهد آمد .