و به روايت شيخ طوسى در آيهء مذكوره خداوند اصلاح مىكند زمين را به قائم آل محمّد عليهم السّلام بعد از مردنش ، يعنى بعد از جور اهل مملكتش . [ 1 ]
مخفى نماند كه چون در ايّام ظهور ، مردم از اين سرچشمهء فيض ربّانى به سهل و آسانى استفاضه كنند و بهره برند ، مانند تشنهاى كه در كنار نهر جارى و گوارايى باشد كه جز اغتراف حالت منتظره نداشته باشد لهذا از آن جناب تعبير فرمودند به « ماء معين » .
و در ايّام غيبت كه لطف خاص حقّ ، از خلق برداشته شده به جهت سوء كردارشان ، بايد به رنج و تعب و عجز و لابه و تضرّع و انابه از آن جناب فيض به دست آورد و چيزى گرفت و عملى آموخت . مانند تشنه كه بخواهد از چاه عميق ، تنها به آلات و اسبابى كه بايد به زحمت به دست آورد آبى كشد و آتشى فرو نشاند لهذا تعبير فرمودهاند از آن حضرت به « بئر معطّله » ، و مقام را گنجايش شرح زياد ، از اين نيست .
و امّا شمايل مباركهء آن حضرت
: همانا روايت شده كه آن حضرت شبيهترين مردم است به حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در خلق و خلق ، [ 2 ] و شمايل او شمايل آن حضرت است [ 3 ] و آنچه جمع شده از روايات در شمايل آن حضرت آن است كه آن جناب ابيض است كه سرخى به او آميخته ، و گندمگون است كه عارض شود آن را زردى از بيدارى شب ، و پيشانى نازنينش فراخ و سفيد و تابان است ، و ابروانش به هم پيوسته ، و بينى مباركش باريك و دراز كه در وسطش فى الجمله انحدابى دارد ، و نيكو رو است ، و نور رخسارش چنان درخشان است كه مستولى شده بر سياهى محاسن شريف و سر
هامش
[ 1 ] الغيبة ، ص 110 .
[ 2 ] كمال الدين ، ج 1 ، ص 287 .
[ 3 ] نك : بحار الأنوار ، ج 51 ، ص 73 .