لشكر مسرف نيز در مدنيه ريختند و به هيچ وجه آن بىحياها احترام قبر مطهّر نگه نداشتند و با اسبهاى خود داخل روضهء منوّره شدند ، و اسبهاى خود را در مسجد حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم جولان دادند و پيوسته از مردم كشتند تا روضه و مسجد پر از خون شد و تا قبر مطهّر خون رسيد و اسبهاى ايشان در روضه - كه ما بين قبر و منبر است و روضهاى است از رياض جنّت - روث و بول كردند و چندان از مردم مدينه كشت كه مداينى از زهرى روايت كرده كه هفتصد نفر از وجوه ناس از قريش و انصار و مهاجر و موالى كشته شد و از ساير مردمان غير معروف از زن و مرد و حرّ و عبد عدد مقتولين ده هزار تن به شماره رفت .
ابو الفرج گفته كه : از اولاد ابو طالب دو تن در واقعهء حرّه شهيد گشت : يكى ابو بكر بن عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب عليه السّلام ، و ديگر عون اصغر و او نيز فرزند عبد اللّه بن جعفر برادر عون اكبر است كه در كربلا شهيد گشت . و مادر او جماله دختر مسيّب بن نجبه است كه به جهت خون خواهى امام حسين عليه السّلام بر ابن زياد خروج كرد و در عينورده كشته گشت . « 1 »
و مسعودى فرمود كه : از بنى هاشم غير از اولاد ابو طالب نيز جماعتى كشته گشتند مانند فضل بن عبّاس بن ربيعة بن الحارث بن عبد المطّلب و حمزة بن نوفل بن الحارث و عبّاس بن عتبة بن ابى لهب و غير ايشان از ساير قريش و انصار و مردمان ديگر از معروفين كه عدد مقتولين ايشان چهار هزار به شمار رفته به غير از كسانى كه معروف نبودند .
پس از آن مسرف بن عقبه دست تعدّى بر اعراض و اموال مردم گشاد « 2 » اموال و زنان اهل مدينه را تا سه روز بر لشكر خويش مباح داشت .
ابن قتيبة در كتاب الإمامة و السّياسة نقل كرده كه : در واقعهء حرّه اوّل خانههايى كه غارت شد ، خانههاى بنى عبد الأشهل بود . و نگذاشتند در منازل چيزى از اثاث
هامش
( 1 ) مقاتل الطالبيين ، ص 82 و 83 .
( 2 ) مروج الذهب ، ج 3 ، ص 70 .