نصح و تحذير
چه قدر شايسته و لازم است سلسلهء جليلهء اهل منبر و ذاكرين مصيبت سيّد مظلومان را كه دامن همّت بر كمر زدند و علم تعظيم شعائر اللّه را بر دوش كشيدند و براى تنظيم اين مشعر عظيم ، نفوس خويش را مبذول داشتند ، ملتفت باشند كه اين عبادت مانند ساير عبادات است ، و اين عمل آنگاه عبادت شود كه در هنگام به جاى آوردن جز رضاى خداوند و خشنودى رسول خدا و ائمّهء هدى - صلوات اللّه عليهم اجمعين - ، غرض و مقصدى در نظر نباشد ، و از مفاسدى كه بر اين كار بزرگ طارى و سارى شده در حذر باشند كه مبادا ( العياذ باللّه ) اقدام كند در اين عبادت عظيم براى تحصيل مال يا جاه ، يا مبتلا شود به دروغ گفتن و افترا بستن بر خداى تعالى و بر حجج طاهره و علماى اعلام .
و غنا خواندن و اطفال امارد را با الحان فسوق پيش از خود به خوانندگى واداشتن ، و بىاذن بلكه با نهى صريح به خانهء مردم در آمدن و بر منبر بالا رفتن ، و آزردن حاضرين در نكردن گريه به كلمات بليغه ، و ترويج باطل در وقت دعا و قبل از آن ، و مدح كسانى كه مستحقّ مدح نيستند . و اهانت به بزرگان دين و افشا اسرار آل محمّد عليهم السّلام ، و برانگيختن فتنه ، و اعانت ظلمه ، و مغرور كردن مجرمين ، و متجرّى نمودن فاسقين ، و كوچك نمودن معاصى را در نظر و خلط كردن حديثى به حديث ديگر به طور تدليس ، و تفسير آيات شريفه را به آراء كاسده و نقل اخبار به معانى باطلهء فاسده .
و فتوا دادن با نداشتن اهليّت آن ، چه به حقّ يا به خلاف آن ، و تنقيص انبياى عظام و اوصياى كرام عليهم السّلام به جهت بزرگ كردن و بلند نمودن مقامات ائمّه عليهم السّلام ، و متوسّل شدن براى زينت دادن كلام ، و رونق گرفتن مجلس به سخنان كفره و حكايات مضحكه و اشعار فجره و فسقه در مطالب منكره ، و تصحيح كردن اشعار دروغ مراثى را به عنوان زبان حال ، و ذكر كردن شبهات در مسائل اصول دين بىبيان